Bloeddruppels...

"Maar allé, wat hangt er daar nu weer aan uw neus." Als Robbe dit hoort komt hij even nieuwsgierig kijken. "'t Is een tandje!" en hij heeft helemaal gelijk. Ik ben er in geslaagd om een hoektand aan mijn neus te plakken. ;-) Baasje hélemaal blij want ze had al vier kleine melktandjes maar zo een hoektand is toch weer iets anders.
Nog geen twee dagen later...
"Poes, kom nen keer." En mijn baasje komt de hoek om en ziet hoe ik bij mijn ander baasje zit met voor mij allemaal bloeddruppels op de grond.
"Oh jee, zou die nu al ongesteld zijn. Is dat niet héél vroeg?"
Ik moet mee naar de keuken en daar kijkt baasje waar dat bloed juist vandaan komt. Eerst maar eens in de mond kijken en BINGO...baasje heeft bloed aan haar vingers. Mijn muiltje wordt dus grondig geïnspecteerd en kijk er is weer een hoektand weg. Baasje gaat meteen op zoek en is opnieuw zo blij als een klein kind dat een snoep krijgt omdat mijn tandje netjes op mijn kussen ligt.
Nog maar eens twee dagen later roept Tritia dat er bloed aan mijn pluchen bal hangt. En opnieuw wordt ik geïnspecteerd. Niemand mag nog zomaar rondlopen! Baasje moet en zal die grote kies vinden die ik blijkbaar ben verloren!! En yep yep yep, een stralend baasje met een kies van mij in haar handen.


En ondertussen ga ik gewoon door. Ik verlies de volgende twee dagen nog elke keer een kies die baasje netjes opspoort om te bewaren. Ze moet er wel om lachen en zegt dat ik het maar moet laten weten als ik een rietje nodig heb...
Baasje heeft nu dus al een mooie collectie tandjes van mij verzameld. En ik...ik krijg er gewoon prachtige nieuwe sterke tanden voor in de plaats. Jullie zijn dus gewaarschuwd ;-))

'T is een...

" 't Is een karakterken zunne." En baasje kan niet meer dan lachen...
Ik heb me terug van mijn beste kant laten zien op de hondenschool. Bij een wandeling rond tonnetjes heeft baasje even met de meester gebabbeld. Ze vertelde van mijn eeuwige enthousiasme om vanalles en nog wat te ontdekken tijdnes wandelingen in plaats van mooi naast haar te blijvenlopen. Meester ging dan maar even met me aan de wandel. Nou ik heb hem héél eerlijk laten zien hoe enthousiast ik wel ben ( grijns grijns). En terug die puberteit die boven komt...meester denkt dat ik daar wel eens last van zou kunnen hebben en daarom nu dus minder luister. Hij vroeg zelfs of ik klaar was voor de jongens :-} Neeeeeh joh, ik ben gewoon enthousiast ;-)
Misschien moet ik toch maar een ulead om geeft hij aan. Geen idee wat dat dan wel mag wezen maar ik ben zeker dat baasje mij dat nog wel laat zien?
Mijn commando's daar luister ik ook niet meer naar. Soms wel eens maar ik doe toch liever gewoon mijn eigen zin. En een ander duits herderpupje F. krijgt precies ook een beetje streken dus lachen mijn baasje en dat ander baasje best wel wat om onze streken. En wie ben ik om mijn baasje niet te laten lachen ;-)