Ze kan het...

Whippie...zondagmorgen dus terug naar de hondenschool. Ik heb er zin in dus spring bijna in de auto terwijl de hoedenplank er nog in zit...
Aangekomen laat ik zoals geweten horen dat ik er ben maar ik hou het iets rustiger dan woensdag tot groot genoegen van baasje. Ik mag van een meneer ook even kennis maken met zijn hond. En dan het veld op. Ik ben rustig genoeg om in de kring te gaan staan en als we naar onze groep vertrekken merk ik dat we op een nieuw deeltje van het plein gaan. Luisteren? Terwijl ik nu zoveel nieuwe geuren moet opnemen? Pffff is dat echt nodig. Voor de houdingen is het nodig dat meester even voor me komt staan om me uit mijn snuffelbeurt te halen. En dan doe ik het gewoon perfect:zit,af,zit,af,zit... Een volg wil ik wel doen maar dan alleen met een dikke vissnoep voor mijn neus en weg van de hondjes. Eens we richting hondenvrienden gaan is de snoep echt niet meer interessant genoeg. VOET... doe ik mooi hoor ( terwijl de juf afstand neemt zodat ik niet naar haar wil gaan) en OVER is ook geen probleem. Alleen naar de piquets lopen is iets anders ;-) Al mijn tandjes mogen ze zien en over die kleine en dikke banden spurt ik heen alsof er niets ligt...
Meester en de juf zijn het eens: ik ben te enthousiast en dat staat me in de weg. Ik kan het allemaal echt wel maar ik ben gewoon veel te geïnteresseerd in al de rest. En baasje hoor ik altijd maar zeggen "Ja ze moet eerst het zot kwijt. Ik heb nog een jaartje of twee geduld ;-)"
Het belangrijkste is dat ze weten dat ik mijn oefeningen eigenlijk wel kan. En wat meester vorige keer aangaf zegt de juf nu ook: baasje moet met mij gaan speuren! Benieuwd of baasje daar iets in ziet. Met mijn neus op de grond alle geurtjes opnemen zou mij inderdaad wel liggen en als ik dan aan het einde nog iets leuks of lekker vind.... ;-)

Zo boos :-(

Zo boos....zo boos had ik mijn baasje nog niet gezien :-(
Ik hoorde deze morgen mijn baasje opstaan en zoals ik altijd gewoon ben ga ik haar vriendelijk goeiedag zeggen aan de trap. Maar ik zag meteen dat ze in de gaten had dat er iets mis was... Ik ben dus al maar stilletjes wat verder gaan staan. "Wat is dat?" en er de kussensloop wapperde voor mijn neus. Even later kwam er ook een ganse hoop kussenvulling bijgewapperd. "Wat is dat?" en ik merkte dat baasje het blijkbaar hélemaal niet leuk vond dat ik met een kussen had gespeeld deze nacht. Ze keek echt heel boos. Heel stilletjes ging ik achter de salontafel gaan zitten maar baasje kwam terug dichter staan. Zou ze nu echt niet meer weten dat dat gisteravond nog een volledig kussen was en dat nu gewoon in stukjes getrokken was?
Elke keer ik naar haar keek werd ik een centimetertje kleiner. Ze zei niets meer maar die blik kon echt wel doden. Dus ging ik nog wat verder wegkruipen, ik was nu wel zeker dat ze het niet leuk vond. Ik besloot dan maar om haar even uit de weg te gaan. Gelukkig kwam Garfield mij op dat moment ter hulp door in de gordijnen te gaan hangen en ze met stang en al op de grond te laten donderen ;-)
Toen baasje terug tegen me begon te praten ben ik toch nog maar wat achter haar gaan zitten in plaats van voor haar....
Maar toen we naar de hondenschool gingen hadden we toch al een knuffelbeurt achter de rug. Gelukkig bleef baasje niet boos op me...dat zou echt verschrikkelijk zijn. Je kan je niet voorstellen hoe boos ze kan zijn...

Eten afgeven...

Het is geen geheim dat ik echt van eten hou. Ik eet mijn bakje elke keer helemaal leeg, lik het proper om afwas te besparen;-)
Wat baasje echter niet zo leuk vind is dat ik mijn bakje tot grommen en "uitvallen" toe verdedig als Bono in de buurt komt. Mijn baasje was dus eigenlijk echt wel benieuwd hoe ik zou reageren mocht zij tijdens het eten mijn bak zou wegnemen.
Het werd dus vanzelfsprekend even uitgeprobeerd. Ik kreeg tijdnes het eten een "ZIT"...hmm, toch maar doen alsof ik het niet hoor. Maar baasje greep in en zetten me in zit en haalde mijn bak weg. Zo zielig als ik kon keek ik haar aan...een echte puppysnoet. En ja hoor ik kreeg mijn bak terug en raad eens! Er lag nog extra lekkers in. Heerlijke eendennekken!
De volgende dag probeerde baasje opnieuw. "ZIT" ...hmmmm, hoorde ik iets, neen zal de wind wel geweest zijn ;-) En opnieuw wil baasje mij in zit brengen. Ik heb me niet boos gemaakt maar gristte toch nog een grote hap uit mijn bak ;-) Terug smachtend gekeken naar mijn baasje en daar was die bak terug...met een eendenkarkas er in!
Laat ons zeggen dat ik er géén probleem mee heb dat baasje mijn bak weghaalt ;-)) Alleen Bono en de poezen...dat die maar bij hun eigen bak blijven.

Een vriendje?

Op de hondenschool begonnen baasje haar ogen evenhelemaal te blinken. Mijn vriendje F. moet een nieuwe thuis zoeken. De vriend van zijn baasje reageert echt heel allergisch op F. en dus zoekt zijn baasje een leuk nieuw gezin voor hem. En ja, de vraag werd ook aan mijn baasje gestelt.." Wil je er geen tweede hondje bij? Hij is echt héél lief, luister goed en is echt een schat." En woeps, baasje haar hart smolt meteen. Echt waar ik kon het zo voelen. Het zou best wel leuk voor me zijn maar baasje Danny heeft echt al zijn hart gezet op een rottweilervriendje voor me. Drie grote hondjes vind ze net even te veel van het goede. Er moet ook gedacht worden aan vervoer van zo drie grote loebassen, vakanties...
En wat als ik en F. het zot krijgen en Bono helemaal onnozel maken? Ik vind het bijvoorbeeld het van het om aan zijn achterwerk te staan ruiken als hij een grote boodschap moet doen. Zie je ons daar al staan met twee ;-))
Er is dus een neen uitgekomen, baasje haar verstand heeft het overgenomen hoewel haar hartje nog steeds smelt bij de gedachte van een duits herder vriendje voor mij.
En toen Robbe wenend naar huis kwam omdat hij terug zoveel verdriet had om groenendaeler Wolf die hier vroeger woonde ( stierf twee jaar geleden) dacht ze ook even hoe het zou zijn voor een groenendaeler vriendje... smelt haar hart ook nog steeds voor ;-)

Is echt een softie hoor mijn baasje !

Mijn baasje?

Woensdagavond...net een lekkere regenbui overgekomen en gelukkig wordt het droog zodat we naar de hondenschool kunnen gaan. Ze hebben geweten dat ik er was, elke hond heb ik begroet met een paar luide blaffen. Eentje heb ik lekker extra veel naar geblaft tot ongenoegen van mijn baasje ( bloos).
Het veld dan maar op en met baasje ver buiten de eerste cirkel gaan staan tot we naar onze groep mochten gaan. hemel wat rook dat gras lekker. De regen had echt allemaal geurtjes naar boven gebracht. Mijn baasje? Was die er ook? Niets van gemerkt...ik hoorde haar zelfs geen zit of hier of af vragen. Alles maar dan ook alles om me heen was veeeeeeeeel interessanter. Drie soorten snoepjes werden voor mijn neus gehouden en af en toe had ik wel zin. Dus af en toe keek ik even op naar mijn baasje en uiteindelijk deed ik dan maar wat ik moest doen. Vooral voor die grote gedroogde vissnoepjes. Zo kreeg baasje me mooi in een wandeling rond tonnetjes, en in voet aan tonnetjes. En ja, de blijf deed ik helemaal perfect maar toen baasje me bij haar riep kon ik alleen maar denken ... jiiiiiiiiihaaaaaaa let's go ... enik liep lekker een rondje ;-) Maar de blijf ging wel hélemaal perfect. Mijn tandjes hebben ze ook héél goed mogenbekijken en deze keer ging ik wel lief bij meester zitten zodat hij me kon strelen. Deze keer geen gehuppel rond de meester in de hoop dat hij met me speelt ;-)
Ach, baasje was best wel blij omdat de volg goed ging naar mijn normen, de rest weet ze dat ik kan dus daar maakt ze zich geen zorgen in. Nog even met meester gepraat voor we het veld afgingen. Bedoeling was dat we mooi in een volg van het veld afgingen maar ...;-)) Meester merkte echt dat ik gewoon helemaal opging in de geur van het gras en vertelde dat ik misschien maar moest gaan speuren. Nog even gestreeld en gehoord dat meester het helemaal normaal vind dat ik zo blaf naar anderen, ik ben tenslotte een herder. En misschien mag ik de volgende keer even los op het veld samen met zijn honden... Zou wel leuk zijn, denk ik tenminste...

Onweer?

Ik moest eigenlijk dringend even buiten. Ik had net mijn bakje leeggeten en dan roep de natuur even alleen werkte die niet mee. Huppel ik gezellig naar buiten en voel ik enorme druppels op mijn kop tikken. Je kan je voorstellen dat ik zo snel mogelijk mijn bips draaide en binnen sprong. Baasje gaf niet op en ik ook niet. Ik dacht dat het wel voorbij was en sprong terug naar buiten toen baasje de deur open deed. Maar met mijn oren plat in mijn nek kwam ik terug gespurt. Moet eenkomisch gezicht geweest zijn, ik zou niet weten waarom baasje anders stond te lachen...
Even later hoor ik " Kopm Nena, je moet er van profiteren,het is even over." Maar ik was niet gek. Alleen omdat baasje mee ging naar buiten volgde ik haar. De druppels bleven weg en de wind waaide lekker door mijn vacht als ik iets in 't snuitje krijg. Wat beweegt daar toch in dat donker hoekje...FLITS...
Ik kan het echt niet zien en concentreer me echt héél hard om te weten te komen wat daar heen en weer gaat...BROEM BROEMEL DE BROEM !!!
Ik kan het niet zien. Of ik even een plasje wil doen vraagt baasje...hmmm niet echt zin dus geeft baasje op en gaan we terug binnen. Baasje Danny is benieuwd wat ik deed op die donder en bliksem maar baasje zegt dat ik helemaal niets deed. Was er dan iets aan de hand, moest ik iets doen? Niets gemerkt joh behalve dan dat bewegende ding. Morgen ga ik vast en zeker terug op onderzoek uit!