Kennismaking...

Een dagje nadat die fantastische Sinterklaas hier bij ons is thuis geweest mag ik er eindelijk ook eens kennis mee maken. Sta ik daar op de hondenschool, lekker niet te luisteren maar even enthousiast het grasperk te bewonderen en op te snuiven komt er daar een rare man met een rode mantel aan. En daarnaast loopt er een zwarte meneer... Nou ik moet er niet van weten en al zeker niet van dat zwart Pietje. Misschien alleen die pluim die op zijn hoed mooi heen en weer waait maar verder. Ik blaf zo hard als ik kan om ze weg te jagen maar het helpt niet. Integendeel: dat zwart Pietje komt bij alle hondjes even langs. Pas als hij bij mij is en ik hem eens goed kan besnuffelen ben ik iets kalmer. En dat die een mandje met lekkere koekjes mee heeft helpt ook wel wat ;-)
Baasje legt uit aan die Piet dat ik die koekjes niet mag hebben en geeft wat visjes in de plaats die de Piet mij dan geeft. Hij valt echt wel mee ;-)
Sinterklaas loop ik straal voorbij als ik over een plank mag lopen en daarna over wat banden. Veel langer blijft hij niet staan want hij gaat ook even in de andere groepen kijken. Jammer dat dat Pietje ook meegaat met zijn mandje. Want bij hem moet ik eigenlijk niets doen om een visje te krijgen ;-))
Na de les mogen de kids nog even bij de Sint en Piet op bezoek en ik blijf met baasje bij andere mensen staan. Baasjes praten wat, ik speel wat met dat hondje... Misschien iets te enthousiast maar best wel leuk dat ik even kennis mag maken van dichterbij.

Sinterklaas en zwarte Piet

Ik snap er de botten van... Vanzodra mijn kindjes naar boven gaan slapen beginnen de baasjes hier met dozen te slepen. Ze spannen draden door de living hoog in de lucht en zijn zo opgewonden. Daarna binden ze ook touwen rond die dozen en dan hangen ze die dozen allemaal op. Hangen die nu allemaal te bengelen boven mijn hoofd...

Ik laat hun maar doen en hou het allemaal goed in de gaten. Ook waar ze die koekjes allemaal strooien, aan de chocolade kan ik al helemaal niet want die hangen ook omhoog. Maar zo een koekje kan ik misschien wel bemachtigen als ik samenwerk met de poezen ;-)

De volgende morgen zijn de baasjes al vroeg wakker en als de kids eindelijk opstaan hebben ze helemaal geen aandacht voor mij. Hoe mooi ik ook voor hun ga neerzitten ze lopen me straal voorbij. Blijkbaar zijn die dozen allemaal cadeautjes die voor hun bestemd zijn. Een zekere Sinterklaas zou die gebracht hebben. Jaaaaaaaaaa ik heb hier geen Sinterklaas zien passeren hoor ;-) Ik zou zelfs niet weten hoe die er uit ziet.

En dat die pakjes allemaal omhoog hingen heeft die goede Piet blijkbaar gedaan omdat ik er 's nachts nog niet mee zou spelen. Flauw...ik zou dat noooooooooit doen.

De kids hebben veel werk voor de boeg en zijn gans de dag stil met het uitpakken van de cadeautjes en natuurlijk met het spelen. Veel problemen heb ik daar natuurlijk niet mee maar ik moet toch wel even wennen aan dat nieuwe huisdier dat hier nu rondloopt... Ik vertrouw het voor geen haar en neem het zekere voor het onzekere. Van onder de tafel of van achter de benen van mijn baasjes kijk ik wat zijn bedoelingen zijn.

En eens ik het toch wat heb aangezien en merk dat het toch niet zo hard als ik kan lopen durf ik eindelijk in de buurt neer te liggen. Als het echt nodig is kan ik dan nog steeds veel vlugger wegspurten...

Ik blijf dus allert en hou het goed in de gaten. En misschien als ik een beetje zielig kijk gaat het wel de andere kant op ;-)

Hoor wie klopt daar...

Terwijl mijn baasje buiten iets in de GFT-bak gaat gooien zit ik netjes in de keuken te wachten. Ik wou eigenlijk mee naar buiten maar mocht niet.
Maar lang ben ik niet blijven zitten. Er werd me plots op onze deur geramd, echt niet normaal. Erica en Robbe schrokken zich een bult en doken weg achter de kleine zeteltjes, Tritia bleef er rustig onder. En ik, ik rende als een trein de living in en blafte gans het huis bij elkaar. Wie was dat die zo hard op MIJN deur bonkte, wie maakte mijn kinderen zo bang! Baasje Danny ging alvast naar de deur en toen kwam mijn baasje er ook bij, hield me vast en liet me even kijken aan de deur. Ik zag niemand engs, alleen oranje bolletjes en een doosje aan de deur. Ik bleef toch maar blaffen en samen met de kids gingen we nog een tweede keer gaan kijken. Alles werd binnen gehaald en Robbe werd getroost. Arme schat hij was echt bang. Ik hoorde de naam van zwarte piet vallen. Wie is dat dan dat die zomaar op mijn deur mag bonken terwijl de baasjes niet boos worden. Als de buurman dat zou doen zou baasje vast niet zo staan lachen als nu. Voor alle zekerheid draaide baasje de voordeur en de achterdeur maar op slot. En met de belofte dat ik echt niemand zou laten binnen komen durfde Robbe toch terug in de zetel komen zitten. En dan werd alles klaargemaakt om dat spelletje te spelen dat die Piet voor onze deur had neergezet. Die oranje bolletjes...daar mocht ik ook van proeven. Een stukje in de muil, en er terug uit. Als ik er op knabbel spat er iets open. Terug even in de muil om te proberen maar even snel er terug uit. Neen , het is niet helemaal mijn smaak...waarom gooide hij nu geen koekjes!