Zacht gras

Eindelijk, eindelijk mag ik terug gaan wandelen. Nog niet overdrijven zegt baasje, gewoon even op het gras in het park maar wel lekker aan de lange lijn. Ik heb stiekem twee trossen bananen meegenomen en stop die lekker in mijn oren. Baasje moet maar even begrijpen dat ik nu niet kan luisteren wat ze me allemaal te zeggen heeft, ik wil even lekker mijn eigen gang gaan en goeiedag zeggen tegen elk grassprietje, alle takjes, dat hommeltje dat voor me wegvliegt, die duiven in de lucht, die hond...HOND?? Gedaan met de rust dus en voor ik het weet zit ik al aan de gewone lijn en neemt baasje me mee. Potverdrie!! Maar ik laat hem niet uit mijn zicht gaan en kijk, nog een hondje! Baasje is niet blij met mijn geblaf en neemt me meteen mee in de tuin. Ok, even lekker rustig doen en lief aankijken en hop we gaan evenkijken of ze al weg zijn. Ik neem het voortouw deze keer en spurt de tuin uit...djoingngngng einde van de lijn en baasje neemt me terug mee in de tuin :-(( Was dus blijkbaar de bedoeling dat zij eerst ging.
Gelukkig krijg ik nog een kans en deze keer maar mooi naast baasje gebleven. de hondjes zijn weg dus ik krijg nog maar even de lange lijn aan zodat ik wat kan wandelen. Zaaaaaaaaaalig!

Terug wat verder

Eindelijk, eindelijk mag ik met baasje terug wat verder gaan wandelen dan alleen maar hier inhet park. Ik doe flink mijn best, trek helemaal niet aan de lijn en probeer hééééélhard om niet te vaak met de neus aan de snuffel te gaan. Baasje is echt trots op mij maar ik zie dat ze me door heeft. Hoe flink ik ook naast haar loop...ik heb best wel wat last van stress en lik heel vaak over mijn neus en lippen. Zolang er dan ook niets in de buurt komt waar ik bang van hoef te zijn lukt het me. Maar gisteren sloop er zomaar iemand vlak achter me en dan spurt voorbij. Ik schrok me rot en sprong 10 cm in de lucht ( we gaan niet overdrijven he ;-)) Nou die mevrouw moest er om lachen maar ik en baasje duidelijk niet.
En toen deze morgen ik lekker relax met baasje van het park terug naar huis gingen...kwam de achterbuurvrouw plots uit het wegeltje. Ik heb haar duidelijk gemaakt dat ik daar niet mee gediend was. Al mijn haar recht, en zo luid geblaft dat ze me tot op de markt hoorden. Baasje heeft me dan met alle macht meegenomen om wat verder te gaan kalmeren maar toen kwam de postbode...kon ik best vertrouwen want die keek niet naar me. Kwam er ook nog iemand die reclames rondbracht ( had het ook te druk om naar me te kijken dus die mocht ook zonder problemen voorbij).
Eigenlijk niet zo stoer om te moeten toegeven dat ik bang ben geworden voor verschillende dingen maar ik ben de enigste toch niet? Ach dan ben ik maar een softy...baasje vind me toch de liefste nèm!!

Waar...

Phoeh, net een wandelingetje gedaan met baasje en het was me wat spannend! Natuurlijk was het al donker toen we buiten de deur stapten, ik voelde gewoon dat ik op mijn hoede moest zijn. Er hing een vreemd sfeertje, ik hoorde van alles achter mij. Ritselende bladeren, schaduwen die eens voor ons, dan weer naast ons kropen en wie liep daar aan de andere kant van het park...
Er stapten twee mensen uit een auto en die kwamen net achter mij aan een deurgat staan. Voet moest niet meer, doorstappen wou baasje want je kan je wel voorstellen dat ik ze met een luide blaf weg wou jagen. Eindelijk dan toch het grasplein aan het zwembad bereikt maar ook hier hou ik alles scherp in de gaten. Ik snuif alle geuren op, heb tot in mijn ooghoeken iedereen zien passeren.
En dan, gieieieieieieieierende banden onder een donkere wagen die wegstuift naar de brug. "Wat een gek is dat hé meid" en ik kan haar niet meer dan gelijk geven. Het zet me nog scherper, zeker als hij wat later terug voorbij rijdt en ik baasje achter haar zie kijken. Wat verder op ons pad nog maar een verdacht voorwerp. Rond, zwart met rare tekeningen en een riem...een motorhelm. Heel traag besluip ik hem op zoek naar een hoofd. Gelukkig zit dat er niet meer in dus ik kan verder. Wie weet kom ik het nog wel tegen en ja hoor. Ik vind het hoofd met gans het lichaam er nog aan, helemaal in zijn blootje op een zwembroek na. Maar hoe komt die nu zo heel hoog achter dat raam van het zwembad? Daar heb ik nog nooit iemand gezien en van waar blijven die schaduwen toch komen??
Verder door naar huis blijf ik op mijn hoede. De man die plots achter ons opduikt blijft gelukkig staan als ik hem toeblaf. Maar we moeten door van baasje, dan kan hij door het hekje van zijn arts waar we voor staan. Nog maar eens een fietser en brand daar geen licht aan de voordeur waar ik net die dame probeerde weg te blaffen...
Het laatste obstakel is de buurman die we tegenkomen aan het einde van het park. Ik moet hem nog steeds niet en blaf ook naar hem maar hij is niet onder de indruk. Hij doet heel hard zijn best om me te lokken en me te strelen. Wat dichter wil ik wel gaan maar als hij denkt me te strelen dan is hij mis. Ik ga liever wat ruiken tussen de struiken en ik spring er maar meteen in. Gans mijn lijf zit veilig weggestoken en alleen mijn kop steekt er boven uit. Baasje vind het echt grappig en is benieuwd hoe die struiken er morgen uit zien in het daglicht na mijn gekke sprongen... Zal me worst wezen, ik zat op mijn gemak en op veilige afstand van de buurman. Gelukkig ging hij zijn weg en gingen wij op weg naar huis. Lekker een pot eend en een verse sardien binnen smikkelen...

Lange lijn

Deze middag had baasje een leuke verrassing voor mij. Ik dacht dat we even gingen wandelen en leuk, de kids gingen ook mee. Na een eindje te wandelen kwamen we op een open plek waar ik al vaak was geweest maar deze keer kreeg ik een andere lijn aan en man wat was die laaaaaaaaaaaaaaaaaaaang zeg! eerst had ik niet door dat die zo lang was maar toen de kids met me begonnen te voetballen merkte ik dat ik echt gewoon door kon racen zonder een snok omdat de lijn plots op was en baasje niet snel genoeg mee liep ( ze moet echt wat aan haar conditie doen hoor!).
Al snel hing de tong uit mijn bek maar ik dacht niet aan opgeven. Ik hield mijn bal heel goed in het oog en zodra daar nog maar een tikje tegen werd gegeven spurtte ik er achteraan.
Tussendoor ook heel even gewandeld en natuurlijk ook hier en daar iets binnengesmikkeld. Maar waar baasje het hardste om moest lachen was mijn verrassingsaanval op Tritia en Robbe. Die zaten samen gehurkt in het gras en waren zo hard iets aan het bestuderen dat ze niet in de mot hadden dat ik er aan kwam. En voor ze het wisten zat ik op hun rug en vlogen ze naar voor. Baasje had het zelf ook niet zien aankomen. Die dacht dat ik er mooi naast ging koersen ...maar dit was toch veel leuker niet?