Regelrechte dierenmishandeling...

Regelrechte dierenmishandeling.  Hoe durven ze...

Het was lang geleden dat ik nog eens bij onze dierenarts moest gaan en daar had ik helemaal geen probleem mee.  Maar kijk, voor ik het wist stonden we in haar bureau.  Heel druk kon ik me daar niet om maken, ik was letterlijk van de kook door het warme weer.  Mooi rustig gaan zitten op de weegschaal: 33,9 kg en dan terug aan de deur gaan liggen.  Klaar om naar huis te gaan...
Niet dus want de arts wou eerst maar even in mijn oren koteren.  Gelukkig laten ze me dan even met rust omdat ze alle bei te druk zijn met door een machineke te kijken.  Blijkt dat er een enkel trosje schimmeltjes in mijn oren zitten.  Hopelijk snapt baasje nu dat het niet mijn schuld is als ik soms eens niet luister...ik heb die trosjes daar niet ingestoken ;-))
En dan begint het...krijg ik terug zo een zwarte muilband om, tillen ze me op de tafel om me dan te tekkelen zodat ik neerlig.  Meteen een pootgreep zoals ik de judo waardoor ik niet meer weg kan...  Ongelofelijk toch!!
Maar wie ben ik...Nena die luistert naar haar baasje die zegt dat ik toch zo flink ben ;-) dus ik blijf gewoon rustig liggen, ook al steken ze een naald in mijn poot.  Daarna heb ik het wel gezien en wil ik van de tafel af.  Dacht ik dat ik er eindelijk vanaf ben maar blijkbaar willen ze toch nog eerst in mijn oren kijken en zelfs baasje loert door dat apparaatje.  Ik wou gewoon dat ze verder deden zodat ik naar huis kon.  Ja tarara...spuiten ze eerst nog zo een nat goedje in mijn oren dus ik kan niet anders dan heftig schudden met mijn kop...  Ik ben er eindelijk vanaf ( voor vandaag) maar nu wordt het blijkbaar afwachten wat ze in mijn bloed vinden hoor ik hun vertellen.  Ze willen gaan zoeken waarom ik toch steeds zo'n rode oren heb en waar die jeuk vandaan komt.  Dat vind ik niet zo erg maar moest dit zo...?  Ik ben al benieuwd wat er nog volgt...

rode oren...

Ze zijn er terug...rode oren :-(
Ik had al een paar dagen terug meer last van jeuk over mijn hele lijfje en baasje had ook al vaak gekeken op mijn buik of ze iets zag maar niets te merken, zelfs geen pukkeltjes. En daarna begonnen die oren ook maar mee te jeuken. Met de staart tussen mijn poten als ik bij baasje moet. Als ze denkt dat ik niet door heb dat ze in mijn oren wil gaan prutsen dan is ze toch echt heel stom. Maar ik kom er niet onderuit ze moet en zal kijken of ze iets ziet. Gisteren was het dan zo erg volgens haar dat ze een bezoekje aan de dierenarts nodig vond :-( Ik zag de thermometer al terug in mijn arrière belanden maar dat was niet nodig. Wat niet wil zeggen dat het dan allemaal zooooo leuk was hoor.
Eerst heel veel stress in de wachtzaal en als er een andere hond in de gang voorbij zoeft zet ik maar meteen al mijn haar recht van mijn kop tot mijn kont. Daarna mijn baasje maar achter me aan meegesleept tot in de onderzoekskamer ( ik weet de weg echt wel al). Daar mag ik dan even los terwijl de baasjes met de dokter praten. En dan begint het gepruttel. Mijn oren eerst zomaar even bekijken, en daarna moet ik een muilband om!!! Ik heb niet eens gebeten, hoogstens even laten merken aan de dokter dat ik het niet echt leuk vond dat ze zo vlug bewoog door mijn lip op te trekken. Nou als ze denkt dat ik dan zomaar rustig ga blijven en haar nog vertrouw...mooi niet. Maar ik kan niet weg want baasje houdt me vast terwijl ze in mijn oren vanbinnen kijkt. Gelukkig is er helemaal geen ontsteking te zien en staan mijn oren gewoon rood van een allergische reactie op... Klinkt het bekend in de oren?
Meteen daarna haalt baasje eindelijk de muilband af maar als ze nu nog denken dat ik zomaar even gezellig bij hun kom...pffffffffrt. Daarna nog aan mijn poepefloep moeten laten prutsen want ze hadden het ook over steriliseren of zowat gehad. Baasje had daar helemaal niets verwacht te vinden maar blijkbaar moet er toch ook al een en ander binnenin me aan de gang zijn want er kwam wat vuil uit mijn poepefloep dus daar moest nu ook maar medicijnen voor meegenomen worden.
Toch maar een spuit in mijn bil voor de jeuk en de oren en zie...gewoon lekker tegen mijn baasje gaan staan en geen krimp gegeven! Muilband...was echt niet nodig geweest daarnet ik ben de kwaadste niet hoor! Baasje moet het nu allemaal goed in de gaten houden en dan maar hopen dat ik straks niet terug moet. Maar baasje heeft haar homeopatisch register opengetrokken. Komt wel goed.
En die hond die daar zomaar plots aan de andere kant van het raam komt te staan in de tuin...heb ik even deftig gezegd dat ik er niet mee gedient was. Wat dacht die wel, zomaar komen kijken terwijl ik daar was. Voor hetzelfde geval lag ik daar met mijn poten open hé!!

Een tweede opinie...

Baasje heeft me meegenomen naar een andere dierenarts. Ik heb nog steeds die zweertjes op mijn buik en ze wil nu best wel eens weten wat een andere dokter daar van vindt.
als de dokter van achter de hoek komt blaf ik hem luid goeiedag. Baasje Danny stelt de arme man gerust dat ik best wel meeval. Als ik binnen ben in zijn kabinet en alles wat bekeken heb laat ik dan ook zien dat ik eenhele grote mond heb maar eigenlijk een mak lammetje ben. Ik laat dan ook heel mooi naar mijn buik kijken maar als ze klaar zijn wil ik tochliever terug op de grond. Baasje is best wel blij met wat ze te horen krijgt. Deze dokter vermoed immers dat ik niet allergisch reageer. Mijn vel zou dan eigenlijk veel donkerder moeten zijn en ik heb toch een mooi roze vel. Bovendien ziet mijn vacht er best mooi uit vind hij. Die zweertjes vallen volgens hem ook nog wel mee maar geven wel duidelijk aan dat ik met een huidontsteking blijf sukkelen. En de jeuek die ik heb zou dus eigenlijk door die huidontsteking komen. Mijn huid is dus blijkbaar een hele zwakke schakel. Antibiotica wil hij dus zeker niet geven en al zeker geen cortisone. Mijn baasje is daar dus heel blij mee ( alhoewel ze thuis al had gezegd dat ze er niet mee akkord zou gaan mocht hij het voorstellen ;-)) We krijgen een folder mee over een speciale brokkenvoeding voor hondjes die last hebben van hun huid. Maar baasje wil toch nog even wachten en kijken of ze me met een homeopatisch of natuurlijk product niet even goed kan helpen. Spijtig genoeg krijg ik nu niet zomaar meteen terug al mijn lekkere snoepjes. Baasje houdt de allergie toch als mogelijke reden van mijn huidontsteking in haar achterhoofd. Ikkrijg binnenkort wél een kauwbot van haar als extraatje om te zien of ik reageer. En als dat een paar weken OK blijft gaan we terug een stapje verder. Ik kijk er al naar uit naar dat kauwbot maar dat hoefde ik jullie waarschijnlijk niet te zeggen ;-))

Druppeltjes...

Deze morgen kreeg ik een schijfje komkommer van mijn baasje maar wat smaakte dat raar. Ik had het even in mijn mond en liet het er terug uitvallen. Maar baasje stond er op dat ik het opat dus zo lief als ik ben ;-)
Er zaten druppeltjes op legde baasje uit die mijn immuunsysteem ( wat een woord!) wat zou moeten opkrikken. Dat was ze gisteren speciaal gaan zoeken in een natuurwinkel. En ik krijg ook nog probiotica ( nog zo een woord...). Maar eerst maar mijn kuur met antibiotica uitnemen. De dierenarts vertelde dat ze er niet zo in geloofde in die homeopatische middeltjes maar baasje vind dat je maar kan proberen.
Ze wil dus proberen om me wat sterker te maken zodat ik misschien op eigen houtje die allergie ietsjes beter de baas kan. Ze leest heel veel in een boekje dat ze meekreeg, zoekt terug veel op de computer. Misschien moet ik zelfs naar een andere dierenarts zegt ze... Ik ben benieuwd, maar alles is beter dan die pijntjes op mijn buik en die verschrikkelijke jeuk!

Nog maar eens...

Dinsdagavond, 19 weekjes oud vandaag , en voor de zoveelste keer opnieuw bij de dierenarts :-((
Ik heb opnieuw zweertjes op mijn buik. Eerst waren het gewoon bobbeltjes waardoor baasje dacht dat het mijn allergie was die een weg zocht maar nu ze ziet dat het zweertjes worden en toch vrij veel wil ze dat de dierenarts het ziet. Eve mag ook mee en als eerste op de tafel. Ik kijk even mee met de poten op tafel en nadat ze helemaal gechekt is is het mijn beurt. Laaiend enthousiast ben ik niet maar zodra ik met mijn hoofd op baasjes arm lig en ze mij begint te knuffelen laat ik de dierenarts begaan. Ze krabt terug wat op mijn buik en steekt het opnieuw onder dat zwarte ding waar ze door loert. Baasje is al blij als ze hoort dat er opnieuw geen beestjes gevonden zijn. Minder leuk vind ze het als de dierenarts zegt dat ik opnieuw een antibiotica kuur moet nemen. Ze praten nog heel wat af en ik hoor baasje over probiotica en omega3 en nog veel meer andere dingen praten...de dierenarts en baasje zijn het niet echt eens over wat ze nu met me willen gaan doen. De dierenarts blijft die cortisone opdringen en baasje blijft het afwijzen.
Ik moet van baasje ook nog een tweede keer op de weegschaal gaan staan. Want thuis was ik 18kg en een beetje gewogen en bij de dierenarts weeg ik plots 19,7 kg? Maar het klopt dus baasje was misschien niet goed wakker deze morgen? Dus maar even mijn groeicurve aanpassen...