Snelle Patoe...

Hoewel mijn baasjes best wel veel weg van huis waren hebben ze toch ook best wel wat tijd voor mij vrij gemaakt.
De leukste verrassing vond ik dat we gingen wandelen met andere hondjes. Baasje was echt benieuwd hoe ik zou reageren als ik echt dicht bij hondjes zou komen en daarom sprak ze af met haar vriendin en haar drie honden. Patoe is een Sint Bernard, Boomer een Berner Senner en Snuffel een kruising en net als ik een meisje. De twee mannen die ook op de parking stonden trokken hun ogen open toen ik de woefers in de gaten kreeg. Ik ging vrij hard te keer ( en nu bloos ik maar even) en heb heel hard geprobeert om ze bang te maken en weg te jagen. Ik was eigenlijk al helemaal niet akkoord dat baasje Danny Snuffel haar leibandje vastnam. Heel even heeft baasje er mee gedreigt dat ze me terug in de auto ging zetten omdat ik me echt niet gedraagde maar gelukkig heeft ze dat niet gedaan. Na een tijdje had ik door dat ik best uit Snuffel haar buurt bleef, zij vond mij niet zo lief ( of was ze jaloers op mijn jeugdige schoonheid?)
Boomer vond ik iets minder interessant dus die gaf ik niet zo veel aandacht. Hij liep gewoon ook ongelofelijk flink naast zijn baasje :-o
En dan Patoe...die heeft wel iets ;-) Maar goed, ik slaagde er in om ondertussen de leiding te nemen in het bos en voorop te lopen dus ik was al heel blij en liet de anderen met plezier achter mij. Af en toe even terug naar achter lopen om te zien of snelle Patoe er nog was en of Snuffel nog zo gepiqueerd was en daarna terug op zoek naar leuke geurtjes vooraan.
Op het einde ben ik dan met baasje nog achter de groep gaan lopen. Het was moeilijk om te zien hoe ze voor mij uit liepen. Ik kon er niet mee om dat mijn gezinnetje precies weg liep van mij...:-((
Terug bij de auto hoorde ik dan dat we nog even met de vriendin naar huis gingen. En eens we daar in de tuin waren... Het is baasje niet gelukt om volledig scherpe foto's te maken, zo snel liepen Patoe en ik achter elkaar. Van links naar rechts, door een grote plas ( even lebberen ) en terug door... Even duiken en neerliggen om dan in een sprintje terug te vertrekken. Vooral toen Patoe een neep in mijn bil gaf ;-)

Baasje heeft ook even goed geobserveerd hoe ik omging met Snuffel want zij is toch de baas daar in huis als oudste. En het laatste wat ze wou was een ruzie. Maar ik had de boodschap op de wandeling al begrepen: Snuffel is baas en ik mag blij zijn dat ik getollereerd word. Toch nog even geprobeerd om contact te zoeken in de living maar na een grom heb ik door dat ik best achteruit stap en plaats maak voor haar. We leven dus gewoon mooi naast elkaar...

Baasje is apetrots op me 's avonds vooral na het heftige begin. Het is vast en zeker voor herhaling vatbaar...ik ben dus benieuwd wanneer we terug gaan naar die snelle Patoe ;-))

Een bandje rond mijn nek

Iemand kwam terug op het erf...dat hoorde ik aan het geblaf van mijn mama, papa en oma. En kijk...er stonden inderdaad plots drie kleine gezichtjes boven ons "hok". " En zijn ze gegroeid?" " Ik weet het niet ik heb ze nog niet gezien." en daar kwamen nog twee gezichtjes boven mij hangen. Maar wacht eens, herkende ik die mensen niet? Vaag meen ik mij te herinneren dat ze al eens naar mij en mijn zusjes en broertjes kwamen kijken. Ik mocht toen zelfs even op die mevrouw haar arm rusten en moet toegeven dat me dat best beviel. Voor ik het wist zat ik nu terug op haar arm en het strelen in de nek hoorde er ook weer bij...heerlijk is dat. Zo goed dat ik er van in slaap zou kunnen vallen. Maar dat werd onderbroken toen mij een bandje rond de nek werd gedaan met zo een zwaar lederen lijn aan. Waar dient dat ding nu eigenlijk voor?
Nog heel even bleven die mensen praten, en daarna zag ik mijn broertjes voor de laatste keer.
De regendruppels vielen op mijn huid en mijn mama, papa en oma blaften hevig...
Ik werd op een dik deken gezet op die mevrouw haar schoot in een groot blauw stalen ding. Ik snapte er helemaal niets van...wat gebeurde er toch. Alles rond me begon te bewegen, allemaal nieuwe geluiden in mijn hoofd. Ik probeerde om zo rustig mogelijk te blijven maar het lukte me niet zo goed. Ik dacht dat ik een beter plaatsje zag maar in die mevrouw haar nek kruipen mocht blijkbaar niet.
Het heeft even geduurd maar ik vond dan eindelijk toch een beetje rust en kon zelfs even slapen. Toen ik wakker werd stopte dat stalen ding eindelijk en werd ik door de mevrouw meegenomen naar buiten en oh wat was ik blij toen ik zag dat er voor mij heerlijk fris water werd uitgeschonken. Dat mijn staartje helemaal wild werd stemde iedereen blij. Even spelen met de kindjes, tussendoor ook even de poten in het water gedoopt en hup ik ging terug de lucht in, op weg naar dat stalen ding. Ik was zo moe dat ik nu gewoon direct in slaap viel. De hele rit is me toch maar wat misvallen want toen we de volgende keer stopten moest ik voor de twede keer overgeven. Terug wat water gekregen en daarna werd ik in iets groen prikkelends gezet. Nog nooit gezien maar god welke geurtjes hingen daar in!
En kijk ik ben niet langer alleen. Een andere hond komt zomaar op me toe gelopen. Hij heeft ook zo een band rond zijn nek en ook bij hem een lange lijn er aan. Zou dat bij hem ook zo jeuken? Tijd om het hem te vragen heb ik niet want ik word hartelijk begroet. Ik word bijna helemaal opgesnoven...



En op mijn beurt snuif ik ook even...



Maar waar die Bono zijn neus allemaal insteekt...een echte jongen lijkt me wel...



We wandelen en snuiven en wandelen samen nog wat door en ik geniet eigenlijk best wel. Dat gras is geweldig spul. Het ruikt heerlijk,smaakt iet slecht en is lekker zacht.


Na een tijdje wordt ik meegenomen naar wat blijkbaar mijn nieuwe thuis wordt? Eerst gaat die oude Bono binnen, en dan ik...en dat gebeurt niet ongezien. Ik voel direct drie paar ogen in mijn rug branden.

Het zijn geen honden, dat weet ik zeker maar wat het wel zijn...ze zijn héél wat kleiner dan de koeien van op de boerderij.

Blijkbaar zijn ze best lief hoor ik die mensen zeggen en best wel dapper omdat ze niet weglopen op de trap. Wat moet ik me daar bij voorstellen. Zouden het dan zo een monsters durven zijn? Als ik lig te slapen voel ik ze zachtjes dichterbij komen, pootjes tikken zacht op mijn hoofd. Ik hou mijn ogen stijf dicht om ze toch maar niet boos te maken.

Later op de middag maak ik echt kennis met dat grijs monstertje. Wil ik even lief zijn en kennis gaan maken ( lees lekker opsnuiven) krijg ik een regenval van tikken op mijn neus. Ik maakte me vlug uit de voeten met een zacht gejank want het deed best wel pijn.

Elke keer als mijn oogjes open gaan is er wel iets nieuws te beleven. Kindjes die bij me zitten en me heerlijk strelen, de mevrouw die blijkbaar mijn "baasje" is die me knuffelt als ik wat jank uit heimwee, een balletje dat vrolijk piept en ik weet niet hoeveel andere speeltjes nog die ik tegenkom, een heerlijk knaagbotje ( want in die meneer zijn pantoffels bijten mag niet hoewel ik dat best raar vind), nog maar eens in dat groene gras gaan rondhuppelen...

Ik ben helemaal moe. Slapen lukt me wel maar wat als het donker wordt? Bij wie kan ik dan gaan liggen als ik het wat koud krijg of gewoon wat nood heb aan wat genegenheid...