Van alles naar niets...

Hmmmm, het kan snel veranderen.  Toen we deze morgen vertrokken op onze wandeling werd ik overstelpt met koekjes, het eindigde met een dikke vette foei en een ruk aan mijn leiband van hier tot in Tokio.

Baasje heeft het boek "Click to calm" van Emma Parsons gelezen.  Niet zozeer om de aggresieve hond in mij te temmen want ik ben nu eenmaal een watje van een hond :-p maar om me te leren dat ik eigenlijk niet zo bang hoef te zijn en dus ook helemaal niet hoef te blaffen ( heeft zij even gemakkelijk praten!)
Lopen we lekker over het voetpad als ik een labrador in het park zie lopen.  Dus moet ik gaan zitten van baasje en ik krijg me daar een resem koekjes omdat ik zo flink ben en gewoon rustig zit te kijken.  Had ze gelezen in het boek: belonen voor het uitblijven van slecht gedrag ( wat een goed boek zeg! ;-)
Wat later zie ik opnieuw een hondje en als ik op een goede plek kom opnieuw hetzelfde verhaal: zitten en een hele hoop beloningen omdat ik zo flink ben.  Dan maar verder gewandelt en als we in de buurt van Robbe zijn school komen steken we de straat over...hmmm ik hoor een hele hoop getetter dus er is echt iets op komst.  En ja hoor een hele rij kleine kindjes met een paar juffen, allemaal met een fluozakje op hun rug.  Wat een gek gezicht.  En zo hard als ik hun aankijk kijken zij mij ook aan, net als hun juffen.  Maar ik blijf kalm en rustig en dus word ik terug beloont ( wat gaat ie goed!! ).
Af en toe krijg ik wel eens een foei moet ik toegeven, mijn neus word echt constant naar de grond toe getrokken maar daar is baasje niet zo tevreden over.
We nemen ook een nieuw stukje mee op de wandeling.  We gaan naar het kerkhof waar baasje haar pepe begraven is.  Even ontspannen en mijn muil maar even in een vaas gestoken want ik had ondertussen best wel dorst gekregen.  Daarna maar terug in het gareel en daar loopt het al een eerste keer mis.  Als ik een man zie afkomen vertrouw ik hem niet helemaal dus ik geef hem maar een luide blaf en grom maar die man is niet weg te jagen, hij gaat zelfs nog even met baasje praten.  En weet je wat hij zegt??  Dat ik er goed in zit in het vlees en of baasje al met mij "gekweekt" heeft ::-/  Hij schrikt dan ook als baasje zegt dat ik nog 1 jaar moet worden. "Amaai wat een beer van een beest!"  Ok, dat is dus niet goed voor mijn zelfbeeld hé, ik ben verre van dik en oh wee voor wie anders durft te zeggen!
Dan maar verder gewandelt en is die vreemde man daar terug.  Naast zijn huis ligt een verwildert stukje "grasveld" en we zijn nog maar 10 cm aan dat pleintje of hij duikt al op achter ons.  Ik loop gewoon lekker flink naast baasje die zich op het einde omdraait naar de man en haar duim omhoog steekt :-)  Ja zeg, 't is niet omdat iemand anders daar zomaar gaat drollen neerleggen dat wij zo onbeleeft zijn he.
Helemaal moe aangekomen thuis maar ik pers er nog een laatste spurtje uit als we met Bono naar buiten gaan en daar loopt het mis.  Als we terug aan huis komen stapt de buurman uit zijn auto.  Baasje blijft lekker relax en wil me niet "aansteken" om te gaan blaffen door een strakke lijn maar dat haalt niet veel uit.  't Is ook zo een grote vent die buurman dus ik probeer maar even of ik hem kan wegblaffen ( niet dus:-0 ).  Vraagt hij of ik even bij hem kom en of het mag ( baasje dacht, leuk proberen socialiseren) maar voor ik het weet buigt hij zich naar me toe en flappert met zijn hand in het rond.  Ik duik dan maar in elkaar maar ik kan niet dieper want de grond zit in de baan.  Het enige wat ik dus nog kan is happen naar dat hand dat altijd maar dichter komt.
En kijk, ik word binnen gehaald door baasje met de lijn en krijg me daar een foei rond mijn oren:-(  "Ale jong, ge moet lief zijn tegen dat beestje." " Neen, ik wil niet dat ze zo gaat happen" en het is voorbij.  Zo boos heb ik haar lang niet meer gezien.
Baasje zat er duidelijk mee in haar maag ( en ik ook) maar gelukkig snapt ze mijn reactie.  Wat ze geleerd heeft...nooit meer iemand naar me toe laten komen ( of omgekeerd) zonder een kleine gebruiksaanwijzing ;-)

Bezoek...

Gossje wat is het lang geleden dat ik hier nog ben geweest. Niet dat er niets meer gebeurt is en ik enkel op mijn luie kont heb neergelegen hoor. Baasje is gewoon druk aan het lezen geweest over stre'ss bij honden.
Vorige keer vertelde ik al dat ik niet meer naar de hondenschool ga en meester vermoedde dat ik last had van stress. Wel ondertussen is er bezoek geweest van een gedragstherapeut en ...ook bij hem was het eerste woordje STRESS.
Best wel een lieve man die helemaal niet onder de indruk was van mijn luide blaf :- /
We zijn maar heel kort naar de school gegaan en na nog geen 3 minuten had die man het al gezien. Helemaal duidelijk dus. Nog vlug even het plein op en dan richting huis. Als hij uit de auto stapt probeer ik hem nog even weg te blaffen en al zeker als hij bij ons binnen komt maar omdat hij dus echt niet onder de indruk is laat ik hem maar staan waar hij staat en ga ik lekker even mijn muil in de drinkbak steken. En dan, gewoon lekker relax neer gaan liggen. Hij krijgt dus een totaal andere Nena te zien en hij vind dat best wel ongelofelijk om te zien. Baasje hoort het hem graag zeggen, die is al lang blij dat ik me hier goed voel thuis ( moest ze daar dan aan twijfelen??)
Ze kletsen heel wat af ( en doen maar wat ze willen) en daarna nog even samen in het park om met me te oefenen. Pfieuw, stress bij mij want die therapeut neemt de lijn over. Ik ga dus volluit in het gras gaan rollen en trek totaal de andere kant op. Gelukkig geeft hij snel de lijn over aan baasje! En dan...gaat baasje telkens een andere richting uit die ik wil. Zie ik een tak waar ik mee wil gaan spelen draait ze om en "neemt me mee" aan de lijn. Ruik ik een lekker geurtje en hop draait ze terug die kont in een andere richting :-o Zo gaat het een 5-10 minuten constant door tot ik opgeef en gewoon naast haar ga lopen. Baasje dus héél blij want die werd best ijl in haar hoofd door al dat draaien en het scheelde niet veel of ze draaide met haar gezicht knal tegen een boom aan op een gegeven moment ( gniffel gniffel).
Terug naar binnen en daar nog een aandachtsoefening waar ik lekker veel snoepjes mee verdien en weg is hij...
Er moet dus één en ander veranderen. Even van de hondenschool wegblijven...heb ik al vrede mee genomen. Er komt nog een ritueeltje bij: ik moet blijven zitten tot baasje buiten de deur is en dan pas mag ik mee naar buiten. Ok, kan ik mee akkoord gaan. Verder moet baasje "strenger" gaan zijn en mag ze me niets meer cadeau geven. Geen streeltjes meer als ik langskom en mijn neus in haar buik "duw, geen knuffels meer zomaar omdat ik gewoon super lief ben ( wie durft hieraan te twijfelen??), niet meer zomaar naar buiten omdat ik het vraag...NIET AKKOORD! Ik moet nu gewoon weg overal voor gaan werken! Wil ik buiten moet ik eerst gaan zitten of liggen of een pootje geven, idem voor als ik zin heb in een knuffel. Ik wordt gewoon genegeerd en dan nog geen 2 minuten later moet ik gaan zitten en krijg ik wel mijn knuffel. Pfffff, benieuwd hoe lang baasje het vol houdt om me niet zomaar plat te knuffelen ;-D
Wat men wil bereiken? Dat ik snap dat ik nergens nog iets zelf meot gaan beslissen maar dat baasje alle beslissingen neemt. Zal mijn best doen om hun dat te doen geloven, maar deze puber gaat toch lekker nog veel dingen proberen voor elkaar te krijgen hoor ;-))