Mijn eerste week...

Een volledige week ... zo lang ben ik al van mijn zusjes en broertjes gescheiden. Ik mis ze best nog wel soms. Lekker rollebollen, over elkaar heen kruipen en in elkaars oren hangen... Dat kanhier nu niet meer maar ik hoorde mijn baasje vertellend at ik binnenkort nieuwe hondjes ga leren kennen dus dat beloofd. Nu alleen maar hopen dat ze mij leuk vinden.

Vandaag was zo een dag waarop ik kennis maakte met andere hondjes. We gingen even kijken naar iets wat een hondenschool noemt. Daar besefte ik pas hoe klein ik nog wel was want wat een grote loebassen kwam ik daar tegen. Berners Sennen, Sint bernards, New foundlanders en zo meer...beestjes om u tegen te zeggen. Toen ik vol vertrouwen achte mijn baasje meeliep naar binnen in de kantine en een luide WOEF mij tegemoet kwam wist ik dan ook niet hoe snel ik terug buiten kon geraken.. Moet je niet mee lachen..was echt eenhéle luide zware WOEF...had ik nog nooit gehoord!!

Maar daar na ging het toch steeds een beetje beter. Zij mochten aan mij snuffelen, ik aan hun...ze waren wel lief hoor ;-))

Dus vandaag heb ik ook een lange rit met de auto gemaakt. Omdat ik de koffer nog niet zo goed gewoon ben mocht ik bij baasje vooraan op de schoot ( whoeppie!). Het heeft een tijdje geduurd voor ik door had dat ik eigenlijk beter aan de voeten lag maar hé het gaat er om dat ik het nu wel door heb natuurlijk ;-)
En deze avond zijn mijn baasje en ik ook nog eens gaan oefenen in het park. "HIER" nog even herhaald en baasje leerde mij "ZIT" ook aan. Nu was ik best wel slim en probeerde wat extra kaasjes en vleesjes af te snoepen door al uit mezelf te gaan zitten. Maar mijn baasje is ook best wel slim want het werkte niet...dedju toch ;-) Ik weet niet of ik baasje overtuigd heb dat ik het al kan dus zal ik morgen bij het oefenen extra mijn best doen.

7 nachten...

Zeven nachten slaap ik nu al hier in mijn nieuwe huisje. Gaat best wel snel hé. En het gaat nog steeds hetzelfde. Als baasje Danny naar boven is wacht ik een paar minuutjes, dan even janken en mijn baasje komt dan nog even slaapwel zeggen. Geeft me iets waar ik haar geur ik vind en dan kan ik mooi gans de nacht doorslapen. 's Morgens als ik wakker wordt laat mijn baasje me meteen in de tuin zodat ik mijn buikje leeg kan maken en soms nog even wat verder slapen zodat baasje nog wat kan slapen en dan helemaal klaar voor een nieuwe dag...
Jullie kennen het verhaaltje nu wel al dus wil jullie niet meer vervelen met steeds hetzelfde. Maar mochten er plots toch monsters opdagen waarop ik moet gaan jagen om mijn baasjes te verdedigen...je hoort het als eerste mijn nachtelijke verhaal ;-))

Auto's

Whoepie, dat lekkere vlees zit terug tussen mijn brokjes gemengd! Ik heb er geen problemen mee om alles terug op te eten en zoals je zelf al raad...ik wandel terug wat met mijn potje af terwijl ik het proper lik ;-))
Vandaag is het zaterdag en baasje Danny is ook gans de dag thuis. Kan ik hem ook wat beter leren kennen. Deze middag wil mijn baasje mij wat laten wennen aan het geluid van voorbijrijdende auto's. Ze heeft gezien dat ik dat niet zo leuk vind als er hier eentje voorbijsnort in de straat. Gelukkig gebeurt dat niet zo veel want ik vind het inderdaad best wel wat eng. Dus gaan we wandelen en als we door het park zijn gegaan steken we de parking van de colruyt over. Ik kan er echt niet tegen en trek soms aan mijn leibandje want ik wil weg van al dat geluid. Al die karren die voorbij ratelen en die auto's die op en af rijden...ik ben echt bang. Zo bang dat ik bijna uit mijn vel schud. Gelukkig laat mijn baasje mij niet in de steek en mag ik snel op de arm. Het blijft eng maar in haar armen voel ik mij toch veel veiliger. Daarna gaat het door naar de markt. De ene auto na de andere snort daar voorbij. Nu, zo snel snorren ze blijkbaar niet, maar er zijn dingen die ik veel leuker vind. Gelukkig zit ik nog steeds op baasje haar arm. Maar kijk wat is dat nu. Drie van de baasjes verdwijnen door een deur...he waar gaan jullie heen? Ik wil mee!! Baasje...komen ze nog wel terug?? Gelukkig wel en ik mag terug op de arm nu. Wat later verdwijnen de andere twee baasjes in een deur...verdorie snappen ze nu niet dat ik dat niet leuk vind. Kunnen we niet gewoon samen gaan?
Als de baasjes terug zijn durf ik het wel aan om wat te wandelen. Wel even zitten tussendoor maar baasje is best wel trots dat ik het al wat beter kan verdragen dat er een auto voorbij komt. Alleen die mobilletjes he, die maken me een lawaai!!
Helemaal moe gewandeld beland ik terug op de arm en zo geraken we ook thuis...slapen en rust...zalig!!

Nieuwe nacht

Ik kan er niet aan doen...als ik merk dat mijn baasje Danny naar boven gaat en het licht onvermijdelijk uit is wil ik eigenlijk niets liever dan dat mijn baasje bij mij komt. Bij Bono moet ik niet gaan, dat maakt hij mij elke keer weer duidelijk. Dus maar even wat janken, Bono wat neuten omwille van mijn geroezemoes en ja hoor...daar is mijn liefste baasje terug! Maar waar gaat ze zo snel weer heen?? ah kijk eens hoe lief. Ze is haar Tshirt gaan halen dat ze vandaag aan had en legt het bij mij...even nog een streel over mijn lijfje en weg is ze. Niet erg hoor, ik heb haar nu toch lekker dicht bij mij met haar Tshirt ;-)
Om 6.30 u worden ik en Bono wakker en ook baasje komt uit haar zetel zodat ik even buiten kan. En daarna mogen we mee naar de living. Zaaaalig. Hoewel het niet meer donker is gaat baasje nog even in de zetel liggen en ik wil best nog wel wat rustig zijn voor haar. Als ze goed is uitgeslapen kunnen we vandaag misschien leuke dingen doen...

Niet vergeten...

Mijn baasjes zijn het niet vergeten...we zijn terug een ritje gaan maken in de auto. toen mijn baasje mij in de koffer zetten probeerde ik haar te overtuigen me er terug uit te halen door zacht te janken en naar de rand te stappen. Ik zette mijn triestigste muiltje op maar het mocht niet baten. Ze deed de achterklep dicht en verscheen terug aan de andere kant en we vertrokken. Deze keer had ze worst mee om mij te belonen elke keer ik een tijdje niet jankte. Ze gooide ook even express een stukje worst wat verder. Zou ik het wel durven halen? Dan zou ik toch met mijn rug van de leuning af moeten komen... Het is wel lekker worst...toch maar doen? Heel voorzichtig probeerde ik bij het worstje te komen...eenbeetje door mijn pootjes gezakt steeds ietsjes verder...slik...en nu vlug terug naar de leuning. Nem dat is terug een stukje dat ik binnen heb. Zouden er nog ergens zo stukjes liggen? En plots waren we al terug thuis. Pfieuw dat ging best wel snel en ik ben blij dat ik er van af ben. Heh...wat zeggen ze daar...gaan we dat morgen opnieuw doen???
Binnengekomen zegt baasje dat ze nog iets leuks heeft voor mij...ik ben benieuwd. Ze zet mij gewoon mijn pot met eten voor mij dus ik verwacht helemaal niets. Tot ik in de pot kijk en zie dat er echt vlees tussen mijn brokjes zit! Ik twijfel helemaal niet lang en smul al dat lekkers in één keer op. Om zoveel mogelijk na te genieten lik ik mijn pot natuurlijk uit, en ik lik, en ik lik en ik lik nog maar even om zeker te zijn dat echt alles op is. Baasje moet er zelfs mee lachen omdat ik blijkbaar ondertussen met mijn pot aan het rondwandelen ben. Ja zeg...heb je dat wel eens geproefd...dat is dus echt wel lekker hé!!

Oh oh...

Ik kon de slaap niet meteen vatten en wou gewoon bij Bono gaan om het nog wat gezellig te maken. Maar daar was baasje het niet mee eens dus kwam ze kijken. Ik moest toch op mijn slaapdeken en heb echt wel geprobeerd maar potverdrie Bono!! Elke keer ik in slaap wou vallen begon hij te neuten om bij baasje in de living te kunnen gaan slapen. Baasje was daar echt niet blij mee...ik had haar nog nooit zo boos gezien. Ik werd er zelf ook wat zenuwachtig van en wou dus ook steeds bij Bono gaan...misschien zou dat hem wat kalmeren? Niet dus. Baasje is een keer heel hard boos geworden op Bono en toen was hij stil. Het leek me verstandig om zelf ook maar te gaan slapen dan...en dat heb ik gedaan tot 6.45u. Terug een blij baasje dus dat zit terug helemaal snor...we gaan er weer tegenaan vandaag. Alleen dat ritje in de auto...zou mijn baasje dat ondertussen al vergeten zijn?

Smile...

Je moest eens weten hoe ik gisteren met mijn baasjes hun voeten heb gespeeld... Ze wilden heel graag eens wat mooie foto's met mij maken maar dat wou natuurlijk zeggen dat ik zo heel stil moest zitten en lief moest kijken... Jaaaaaa dat hadden ze dan echt wel mis. Stil zitten daar had ik niet zo veel zin in dus ging ik zo héél even bij hun zitten en net als ze dachten hier gaan we...huppelde ik weg. Toen lieten ze me maar gewoon neerliggen in het gras en slopen zij zelf dichterbij om bij mij te komen zitten of liggen. Héél even en hup, weg was ik terug ;-) ...huppel huppel even goeie dag zeggen met mijn snuit bijna tegen de lens... Enkele foto's zijn er toch gelukt maar helemaal tevreden was baasje niet als fotofreak. Maar ze geven blijkbaar nog niet op en willen later nog eens proberen...

Elke keer ik daarna ging neerliggen bleef mijn baasje maar als een rups door het gras kruipen dus heb ik héél even voor haar mijn best gedaan...

Ondertussen heb ik het thuis ook door hoe ik buiten kan geraken. Als ik moet gaan plassen en mijn baasjes zijn niet meteen aan de deur durf ik de vliegendeur zelf open doen. Ik neem dan een klein aanloopje, kin op mijn borstkas en een sprongetje erbij zorgen dat ik via een kopstoot de deur openkrijg. Mijn baasje moest wel lachen met dat grappig gezicht. Nu moet ik alleen nog leren om daarna ook de deur dicht te doen zodat de poezen niet naar buiten kunnen lopen zei ze.

's Avonds hebben we dan iets gedaan dat ik eigenlijk minder leuk vond. Achteraan het grote blauwe stalen ding ging er een enorme klep open en mijn baasje tikte even in dat ding terwijl ik "AUTO" hoorde. Gelukkig wist ze wel dat ik helemaal niet zo hoog kon springen ( ik geraak maar met veel moeite op de drempel aan huis ) dus tilde ze mij op om mij er in te zetten. Helemaal niet leuk maar gelukkig kreeg ik wat kaas. Plots ging die grote klep dicht...wat ging ik nu meemaken? Gelukkig verscheen aan de andere kant het gezicht van mijn baasje. Oh mijn god, dat stalen ding begon te ronken en te bewegen...dit wou ik helemaal niet maar ontsnappen kon echt niet dus heb ik mij zo dicht mogelijk bij mijn baasje gelegd op een kussen. Mijn baasje bleef me maar toespreken hoe flink ik wel was. Het enige leuke was dat ik heel regelmatig wat kaas kreeg. Best want anders ging ik echt wel piepen van angst hoor! Heel lang heeft het niet geduurd gelukkig en toen we stopten en die grote klep open ging kreeg ik een heeeel groot stuk kaas. Ikke blij dus maar lang niet zo blij als toen ik terug begane grond onder mijn pootjes kreeg. Blijkbaar gaan we dit dus morgen opnieuw doen...alvast maar even denken hoe ik er onderuit kan komen ;-))

Een nieuwe nacht

Ondertussen ken ik het ritueel wel al om te gaan slapen maar eigenlijk had ik toch nog niet zoveel zin. Ik wou best nog wel wat in de living slapen bij mijn baasjes dus ik heb even geprobeerd om te janken, even bij Bono geprobeerd ( volmondig neen kreeg ik daar in een zacht gegrom) en een baasje die duidelijk maakte dat ze het meende en me resoluut terug op mijn deken bleef zetten met een beentje om te knagen. Ik heb dan maar gedaan wat ze vroegen en geslapen. Om 3.30 u is mijn baasje dan even langsgekomen en heeft me even buiten gelaten. Netjes mijn blaasje leeg gemaakt, wat ruimte in mijn buikje gemaakt en dan gingen we terug naar binnen. Maar nu nog op mijn deken...pfff niet echt veel zin en mijn baasje heeft het door. Bono helpt ook wat mee om haar te overtuigen en kijk we mogen met haar mee in de living gaan slapen. En dan maar doorslapen tot mijn baasje wakker wordt om 8.30u. Dat mijn ander baasje ondertussen om 5.00 is opgestaan om naar het werk te gaan heb ik mij niet aangetrokken. Ik sliep nu net weer ;-)
Mijn baasje is eigenlijk wel trots op me dat ik het zo goed doe dus ben ik lekker fier op mezelf. Ja toch!

Geen puf...

Gisteravond helemaal geen puf meer gehad om nog even langs te komen. Ik had er een wandeling op zitten want Bono en de poezen hier hadden geen energie om met mij mee te huppelen. Dus heeft mijn baasje me maar wat afgepeigerd ;-) Er liep in het park een klein wit hondje en natuurlijkwou ik daar graag kennis mee maken. Maar toen ik er naartoe wou lopen liep die op zijn beurt de andere kant op om daar op afstand wat te staan blaffen naar mij. Pfff, flauw vond ik dat. Later heb ik terug wat geoefend met mijn baasje op het commando "HIER". En ze had me daar terug wat lekkers mee! Geen kaas deze keer maar worst. Ik mag je wel eerlijk zeggen dat ik hiervoor even vlug naar mijn baasje loop als bij kaas hoor ;-) Erica, Tritia en Robbe ( jaja ik begin hun namen te kennen!) hebben ook een beetje geprobeerd om me "HIER" te laten komen maar ik was er niet zo vlug van overtuigd dat die eigenlijk ook wel zo lekkere worst mee hadden. Dus in het begin was het nogal aarzelend maar eens ik wist dat ik daar ook beloond werd ...
Er werden ook nog ooooh's en aaaaah's gegooid door de logopediste van Tritia en voor ik het wist zat ik op haar schoot. Helemaal niets aan want het leek me een hele lieve dame.
Je ziet het, veel gewandeld en gelopen dus deze nacht zal ik zeker ook nog wel kunnen doorslapen...denk ik ;-)

Niet alleen...

Een nieuwe nacht en mijn baasjes gaan nu zelf iets vroeger in bed. Voor mij wordt het dus ook iets vroeger achter het gesloten hekje... Maar mijn baasjes hebben een idee opdat ik mij niet zo eenzaam zou voelen. Ik krijg mijn baasje haar T-shirt bij mij op mijn deken. Heerlijk die lekkere geur van haar zo dicht bij mij.

En wat raad je...ik slaap lekker door. Geen gejank, ik moet niet bij Bono smeken om wat aandacht en mijn baasje kan ook eens een nachtje doorslapen.

Ik heb wel even moeten plassen en een hoopje kon ik ook niet meer houden. Maar daarna gewoon terug lekker met mijn neus in haar T-shirt gefrottert en slapen maar. Goed hé!!

Lekker...

Tussen mijn maaltijden door is er af en toe zo een moment dat mijn baasje mij iets lekkers toestopt. Brokjes van verschillende smaken, zelfs kleine snoepjes die heel hard naar vlees ruiken heeft ze er gisteren tussen gestoken. Enige nadeel is dat ik die snoepjes niet zomaar krijg. Ik hoor de kids steeds smeken of ze me ook eens een snoepje mogen geven maar ze is heel streng. " Neen hoor, Nena moet er voor werken om een snoepje te krijgen."
Werken? Ik ben wel nog maar een puppy hoor! Dat is hetzelfde als een babietje bij jullie mensen. Maar ze houdt vol en geeft alleen zo een koekje als ik opkijk bij het woordje Nena. En enkele van die koekjes stopt ze gewoon in een bandje. Dan ruik ik ze wel maar hoe krijg ik ze er in godsnaam uit.

Gelukkig is er het blonde meisje die er stiekem een koekje uit neemt en het mij geeft. Of ze rolt even met het bandje waardoor de snoepjes er uit vallen. Zou mijn baasje dat weten? Jullie vertellen toch niks hé...

Maar zo super zijn die koekjes eigenlijk niet. Ze zijn best wel lekker, en Bono snoept maar al te graag mee, maar om er nou een moord voor te plegen...bwah...

Tot ik deze avond nog even in de tuin met mijn baasje was. Ik had lekker lang geslapen en mijn baasje was blijkbaar aan het wachten op iets. Ze bleef maar rondlopen ( anders legde ik mij gewoon aan haar voeten en dat wou ze blijbaar niet) en plots lokte ze mij met iets dat nu toch zoooo lekker rook. Het was heel zacht en geel en slik, voor ik het wist was het gewoon binnen. Ik hoefde er helemaal niet zo lang op te kauwen en het plakte ook niet aan mijn tanden. Nog een flinke aai over mijn bol en weg was ze weer. "HIER" en ik rende als zot terug naar haar want had ze daar nu niet terug zo een lekker geel stukje in haar handen? Ja hoor en hap en slik, weg was het. Zo ging het steeds maar door. Elke keer ik naar iets anders keek..."HIER" en als ik dan bij haar ging kreeg ik zo een lekker hapje.

Na een tijdje hoorde ik dat we nog eens naar het park gingen maar ze droeg me niet naar buiten... Baasje ging buiten staan..."HIER" en wat dacht je. Zo rap ik kon sprong ik naar buiten, smakte bijna met mijn muiltje tegen de stoep maar ik verdiende wel zo een lekker stukje. Helemaal te gek vond mijn baasje dat.

In het gras even lekker achter de kids aangehold en plots "HIER"...ja je kan wel raden wat ik deed ;-) Twee keer stond mijn baasje zelfs met haar rug naar mij toe als ze "HIER" riep. Blij dat ze toen was dat ik toch kwam aangerend. Ondertussen ben ik er ook achter hoe dat gele stukje noemt. Mijn baasjes noemen het KAAS. Nu alleen maar hopen dat ik morgen terug een beetje mag werken want ik lust best nog wel wat ;-)) Een beetje hé want ik wil heel graag terug in het park om te kijken of er nog zo stokjes liggen waar ik aan kan knagen, vogelpoep is om als tussendoortje te veroberen, vriendjes kan ontmoeten van mijn baasjes die zo lief voor me zijn en dan dat raar rood machieneding dat al die bloemetjes zo kort afknipt...bijzonder ding hoor ;-))

Het is niet gelukt...

Terug hetzelfde ritueel...nog even in de tuin als het al helemaal donker is, een streel over mijn lijfje en dan ongenadig het hekje dicht terwijl ik op mijn slaapdeken lig. Heel even kan ik slapen maar wordt dan toch terug wakker en voel me heel erg eenzaam. Dus even gaan piepen bij Bono ( wat ronkt die hard zeg!!) en stilletjes er naar toe. Er bovenop kruipen is blijkbaar niet stil genoeg want om een of andere reden wordt Bono daar wakker van. Hij laat met zijn zacht gegrom duidelijk verstaan dat ik mijn eigen plekje heb. Ik kan niet anders dan janken en gelukkig komt mijn baasje er dan bij zodat ik toch terug wat kalmeer en terug in slaap kan vallen. Lang duurt het echter niet of ik schiet terug wakker...sluip opnieuw dichter bij Bono en probeer op mijn kleinste teentjes om bij hem te gaan liggen...je raad het wel al zeker? Ook deze poging mislukt helemaal :-( Terug maar wat janken dan en kijk... mijn baasje is daar terug. Ze begrijpt me blijkbaar niet zo goed. Ik wil helemaal niet plassen hoor...ik wil gewoon wat gezelschap baasje. Ook nu val ik terug in slaap ( het is nog maar 2.00 u en nog hartstikke donker) en hou het iets langer vol. Geen uurtje later maar 1,5 uurtje later. Flink he baasje! Ik hou vol en probeer bij Bono te sluipen maar ik denk dat ik toch ergens iets verkeerd doe. Hoe luid Bono ook ligt te ronken elke keer merkt hij het dat ik bij hem kom gekropen en elke keer maakt hij duidelijk dat hij liever alleen slaapt. Dus komt mijn baasje nog maar eens kijken naar ons beide om mij terug in slaap te sussen...voor 1,5 uur ;-)
Baasje gaat met mij terug naar buiten maar ik vertik het om te plassen. En kijk, het hekje gaat open...vrolijk huppelen ik en Bono achter haar aan. Bono gaat op de mat liggen en ik lekker tegen de zetel aan dicht bij mijn baasje...slapen lukt nu héél goed en dat vind mijn baasje blijkbaar héél leuk ;-)

Zo moe...

Terwijl het nog heel stil is hier in huis probeer ik ook nog even wat te slapen. Zo stil mogelijk sluip ik naar Bono die ondertussen al op zijn mat ligt te slapen. Zou het mij lukken om met mijn poep tegen zijn poep te gaan liggen? Gelukkig wel en ik kan al even genieten van wat hondse warmte, een zachte vacht tegen de mijne. Later op de dag probeer ik steeds een beetje dichter te gaan. Ik kan het mij toch vrij ver wagen maar kan natuurlijk nog geen wonderen verwachten. Als ik iets te wild aankom, of toch maar even wat te gezellig dichtbij ga krijg ik van Bono een luide blaf als verwittiging. Ik schrik er wel wat van en weet dat ik dan wat gas moet terug nemen. Maar ik ben er zeker van dat het helemaal goed komt hoor...



Als alle kindjes hier in huis wakker zijn en hun kleren aan hebben krijg ik terug die lange lijn aan mijn halsbandje. Bono heeft daar geen problemen mee maar ik vind het toch niet zo gezellig. En dan verwacht mijn baasje ook nog dat ik zomaar even gezellig achter haar aan naar buiten huppel? Mij niet gezien! Maar ik word opgetilt en mee naar buiten genomen, er is geen ontsnappen aan. Lekker even wat in het gras en daarna op een trottoir een straat doorlopen. Daarna ga ik terug op de arm. Baasje neemt me mee naar iets wat een markt noemt... Daar lopen heel veel mensen door elkaar, het lijkt wel een mierennest. Mijn baasje kent blijkbaar toch enkele van die mensen en elke keer wordt er over mij gepraat. Lieve ooh's en aaah's maar ik hoef het allemaal niet te horen. Stilstaan vind ik eigenlijk niet leuk en dat laat ik mijn baasje ook merken door te janken en wat tegen te spartelen ;-)
Als we thuis zijn wat eten en slapen om dan blijkbaar iemand helemaal te verrassen...mijn baasje haar vriendin wist blijkbaar helemaal niet dat ik er vanaf gisteren bij hoor hier en gooit ook met oooh's en aaaaah's. Haar zoontje blijft blijkbaar wat bij ons om te spelen. Lijkt me wel leuk ...nog een kleiner mensje om mee te spelen.



Ze mogen wel iets aan het gras doen hier in het park...ik zal maar even wat helpen door bloemekes uit te trekken ;-)



We spelen nog een gans eind door tot mijn ander baasje er ook terug bij komt. Waar was die eigenlijk gans de dag? Daarna komen er nog vriendjes van de kids even met me spelen tot ik dan helemaal eind latijn in een diepe slaap val in het heerlijke gras. Terug naar binnen, wat eten, wat slapen en natuurlijk terug wat spelen...zou ik deze nacht nu wel poep tegen poep mogen liggen bij Bono zodat ik me niet zo eenzaam voel?