Lembeekse bossen!!

Eindelijk zijn we dan in het bos geraakt. Ik had baasje er al zoveel over horen vertellen, ik was razend benieuwd. Uit de auto gekomen allereerst maar iedereen laten weten dat ik er nu ook was. En daarna kwamen er zoveel indrukken op me af. Al die kleuren, geuren, mensen, honden...ik wist niet waar ik eerst moest kijken of ruiken. De baasjes voelden zich ook helemaal in hun sas. Zij wisten natuurlijk al hoe leuk een bos kon zijn. Die gekke bende liep rond en kroop overal op. Maar ik wou er ook bij...
- klik de foto's aan om ze te vergroten -


En dan al die plassen. Wist je al dat ik ooooongelofelijk gek ben opplassen. Wat je daar allemaal niet mee kan doen en in vind...
- klik de foto's aan om ze te vergroten -


Tussendoor ook nog mijn baasje laten lachen met mijn streken. Iedereen werd begroet met mijn lieve blaf. Ook vriendelijk goeiedag gezegd tegen een paard, maar dat was er niet zo blij mee...ook al bleef ik ver weg. Net als baasje zegt dat ik nu eens flink mensen voorbijstap besluit ik toch even lief te blaffen. Die meneer bijna in de nek van zijn vriendin en baasje helemaal kreupel van 't lachen op de grond. "Dat is één van mijn negen levens." komt er met een lach uit. Zie je wel, die meneer vind het ook leuk dat ik even goeiedag zeg ;-)
En dan heb je natuurlijk ook mensen van wie hun negen levens al opgebruikt zijn denk ik...in elk geval toch hun gevoel voor humor. Wordt baasje gevraagd door een jogster om me bij hem te nemen heb ik het niet door tot die mevrouw dus op 10 cm voorbij mijn achterwerk voorbij huppelt. Ik schrik me rot dus blaf en kijk nu schrikt zij zich rot ( GRIJNS). Baasje en die jogster hebben nog even een dispuut maar nadien zie ik baasje rood worden vanhet lachen. Ja het had wel iets zo een eigenwijs ding opzij te zien springen...
Ik denk niet dat ik nog meer uitleg moet geven ...het was een hele leuke middag en zeker en vast voor herhaling vatbaar. Alleen dat bad als je dan thuis komt...ik snap niet dat dat écht nodig was...

Tong op de grond...

Gisteren heeft baasje gezien hoe lang mijn tong eigenlijk echt is en ik hoelang die van haar is ;-)
We zijn met de kids en gewapend met mijn bal het park ingedoken. Eerst even wat snuffelen en Bono zijn rondje meegewandeld. Daarna is het echte spel begonnen: voetbal. Elke keer schopte Erica de bal weg en liep ik erachter om hem te vangen. Die bal was van mij! Ik mocht niet los en de flexi was niet altijd lang genoeg dus baasje moest gezellig meehollen. Niet veel later kwamen Robbe en Tritia er bij staan en maakten ze een driehoek. De bal werd van de ene naar de andere geschopt en ik holde er steeds als een gek achteraan, met in mijn voetsporen steeds mijn baasje. Twintig minuten zonder stoppen hebben we het volgehouden. Daarna hing mijn tong toch al halverwege. Die van mijn baasje hing al bijna op de grond. Ik ben dan nog even mijn gebruikelijke gekke rondjes in de klimop gaan spurten. Eerst met Erica, daarna met Tritia. Robbe wou ook even maar daar dacht ik net iets anders over. Ik dacht iets gezien te hebben en ging dus even de andere kant op. Robbe heeft zijn best gedaan om me tegen te houden maar ik ben toch verder geraakt dan hij wou. Baasje stond verderop wat te lachen. Ze vond het blijkbaar wel een grappig gezicht hoe Robbe achter me aan huppelde...

"OVER"

Het is al twee weken geleden dat ik nog naar de hondenschool ben geweest. Eén keer konden we niet gaan omdat baasjes echt geen tijd hadden en verder waren de meesters en de juffen er niet. Morgen gaan we terug ( als het niet stortregent natuurlijk ;-)) en baasje is zo benieuwd hoe ik het zal doen.
We hebben hier thuis ook een beetje vakantie genomen maar niet vertellen tegen de meester hé. Alhoewel. Ik heb toch ook met baasje een nieuw commando geoefend. Ik moet zeggen met de baasjes want alleen kon baasje het niet. De kids hebben een bezemsteel in de lucht gehouden en dan moest ik daar "OVER" stappen met baasje. De bezemsteel kon ik niet zomaar op de grond omver gooien zoals ik op de hondenschool deed dus ik moest er echt over. Elke keer gingen ze een beetje hoger. En kijk, nu spring ik al over twee bezemstelen die achter elkaar gehouden worden met wat plaats tussen.
Baasjes blij en ik ook want ik kreeg elke keer iets te knabbelen ;-)
Eén keer heb ik hun wel eens bij hun neus genomen. Ik vond ze nét iets te hoog gaan voor mijn eigen gemak dus dook ik er maar gewoon onder ;-))

Knus bij elkaar

Al van toen ik net hier in huis kwam vond ik het veel gezelliger om dicht tegen Bono aangeknuffeld te liggen. Hij is daar heel vaak niet mee akkoord, vind dat ik te dicht kom. En ja, ik moet toegeven, soms ga ik echt wel héél dicht tegen hem aanliggen waardoor ik soms eens op zijn pootjes, vel of kop kom te liggen. Maar zeg nu zelf, het is toch véél gezelliger met zijn twee..