Geen puf...

Gisteravond helemaal geen puf meer gehad om nog even langs te komen. Ik had er een wandeling op zitten want Bono en de poezen hier hadden geen energie om met mij mee te huppelen. Dus heeft mijn baasje me maar wat afgepeigerd ;-) Er liep in het park een klein wit hondje en natuurlijkwou ik daar graag kennis mee maken. Maar toen ik er naartoe wou lopen liep die op zijn beurt de andere kant op om daar op afstand wat te staan blaffen naar mij. Pfff, flauw vond ik dat. Later heb ik terug wat geoefend met mijn baasje op het commando "HIER". En ze had me daar terug wat lekkers mee! Geen kaas deze keer maar worst. Ik mag je wel eerlijk zeggen dat ik hiervoor even vlug naar mijn baasje loop als bij kaas hoor ;-) Erica, Tritia en Robbe ( jaja ik begin hun namen te kennen!) hebben ook een beetje geprobeerd om me "HIER" te laten komen maar ik was er niet zo vlug van overtuigd dat die eigenlijk ook wel zo lekkere worst mee hadden. Dus in het begin was het nogal aarzelend maar eens ik wist dat ik daar ook beloond werd ...
Er werden ook nog ooooh's en aaaaah's gegooid door de logopediste van Tritia en voor ik het wist zat ik op haar schoot. Helemaal niets aan want het leek me een hele lieve dame.
Je ziet het, veel gewandeld en gelopen dus deze nacht zal ik zeker ook nog wel kunnen doorslapen...denk ik ;-)

Niet alleen...

Een nieuwe nacht en mijn baasjes gaan nu zelf iets vroeger in bed. Voor mij wordt het dus ook iets vroeger achter het gesloten hekje... Maar mijn baasjes hebben een idee opdat ik mij niet zo eenzaam zou voelen. Ik krijg mijn baasje haar T-shirt bij mij op mijn deken. Heerlijk die lekkere geur van haar zo dicht bij mij.

En wat raad je...ik slaap lekker door. Geen gejank, ik moet niet bij Bono smeken om wat aandacht en mijn baasje kan ook eens een nachtje doorslapen.

Ik heb wel even moeten plassen en een hoopje kon ik ook niet meer houden. Maar daarna gewoon terug lekker met mijn neus in haar T-shirt gefrottert en slapen maar. Goed hé!!

Lekker...

Tussen mijn maaltijden door is er af en toe zo een moment dat mijn baasje mij iets lekkers toestopt. Brokjes van verschillende smaken, zelfs kleine snoepjes die heel hard naar vlees ruiken heeft ze er gisteren tussen gestoken. Enige nadeel is dat ik die snoepjes niet zomaar krijg. Ik hoor de kids steeds smeken of ze me ook eens een snoepje mogen geven maar ze is heel streng. " Neen hoor, Nena moet er voor werken om een snoepje te krijgen."
Werken? Ik ben wel nog maar een puppy hoor! Dat is hetzelfde als een babietje bij jullie mensen. Maar ze houdt vol en geeft alleen zo een koekje als ik opkijk bij het woordje Nena. En enkele van die koekjes stopt ze gewoon in een bandje. Dan ruik ik ze wel maar hoe krijg ik ze er in godsnaam uit.

Gelukkig is er het blonde meisje die er stiekem een koekje uit neemt en het mij geeft. Of ze rolt even met het bandje waardoor de snoepjes er uit vallen. Zou mijn baasje dat weten? Jullie vertellen toch niks hé...

Maar zo super zijn die koekjes eigenlijk niet. Ze zijn best wel lekker, en Bono snoept maar al te graag mee, maar om er nou een moord voor te plegen...bwah...

Tot ik deze avond nog even in de tuin met mijn baasje was. Ik had lekker lang geslapen en mijn baasje was blijkbaar aan het wachten op iets. Ze bleef maar rondlopen ( anders legde ik mij gewoon aan haar voeten en dat wou ze blijbaar niet) en plots lokte ze mij met iets dat nu toch zoooo lekker rook. Het was heel zacht en geel en slik, voor ik het wist was het gewoon binnen. Ik hoefde er helemaal niet zo lang op te kauwen en het plakte ook niet aan mijn tanden. Nog een flinke aai over mijn bol en weg was ze weer. "HIER" en ik rende als zot terug naar haar want had ze daar nu niet terug zo een lekker geel stukje in haar handen? Ja hoor en hap en slik, weg was het. Zo ging het steeds maar door. Elke keer ik naar iets anders keek..."HIER" en als ik dan bij haar ging kreeg ik zo een lekker hapje.

Na een tijdje hoorde ik dat we nog eens naar het park gingen maar ze droeg me niet naar buiten... Baasje ging buiten staan..."HIER" en wat dacht je. Zo rap ik kon sprong ik naar buiten, smakte bijna met mijn muiltje tegen de stoep maar ik verdiende wel zo een lekker stukje. Helemaal te gek vond mijn baasje dat.

In het gras even lekker achter de kids aangehold en plots "HIER"...ja je kan wel raden wat ik deed ;-) Twee keer stond mijn baasje zelfs met haar rug naar mij toe als ze "HIER" riep. Blij dat ze toen was dat ik toch kwam aangerend. Ondertussen ben ik er ook achter hoe dat gele stukje noemt. Mijn baasjes noemen het KAAS. Nu alleen maar hopen dat ik morgen terug een beetje mag werken want ik lust best nog wel wat ;-)) Een beetje hé want ik wil heel graag terug in het park om te kijken of er nog zo stokjes liggen waar ik aan kan knagen, vogelpoep is om als tussendoortje te veroberen, vriendjes kan ontmoeten van mijn baasjes die zo lief voor me zijn en dan dat raar rood machieneding dat al die bloemetjes zo kort afknipt...bijzonder ding hoor ;-))

Het is niet gelukt...

Terug hetzelfde ritueel...nog even in de tuin als het al helemaal donker is, een streel over mijn lijfje en dan ongenadig het hekje dicht terwijl ik op mijn slaapdeken lig. Heel even kan ik slapen maar wordt dan toch terug wakker en voel me heel erg eenzaam. Dus even gaan piepen bij Bono ( wat ronkt die hard zeg!!) en stilletjes er naar toe. Er bovenop kruipen is blijkbaar niet stil genoeg want om een of andere reden wordt Bono daar wakker van. Hij laat met zijn zacht gegrom duidelijk verstaan dat ik mijn eigen plekje heb. Ik kan niet anders dan janken en gelukkig komt mijn baasje er dan bij zodat ik toch terug wat kalmeer en terug in slaap kan vallen. Lang duurt het echter niet of ik schiet terug wakker...sluip opnieuw dichter bij Bono en probeer op mijn kleinste teentjes om bij hem te gaan liggen...je raad het wel al zeker? Ook deze poging mislukt helemaal :-( Terug maar wat janken dan en kijk... mijn baasje is daar terug. Ze begrijpt me blijkbaar niet zo goed. Ik wil helemaal niet plassen hoor...ik wil gewoon wat gezelschap baasje. Ook nu val ik terug in slaap ( het is nog maar 2.00 u en nog hartstikke donker) en hou het iets langer vol. Geen uurtje later maar 1,5 uurtje later. Flink he baasje! Ik hou vol en probeer bij Bono te sluipen maar ik denk dat ik toch ergens iets verkeerd doe. Hoe luid Bono ook ligt te ronken elke keer merkt hij het dat ik bij hem kom gekropen en elke keer maakt hij duidelijk dat hij liever alleen slaapt. Dus komt mijn baasje nog maar eens kijken naar ons beide om mij terug in slaap te sussen...voor 1,5 uur ;-)
Baasje gaat met mij terug naar buiten maar ik vertik het om te plassen. En kijk, het hekje gaat open...vrolijk huppelen ik en Bono achter haar aan. Bono gaat op de mat liggen en ik lekker tegen de zetel aan dicht bij mijn baasje...slapen lukt nu héél goed en dat vind mijn baasje blijkbaar héél leuk ;-)

Zo moe...

Terwijl het nog heel stil is hier in huis probeer ik ook nog even wat te slapen. Zo stil mogelijk sluip ik naar Bono die ondertussen al op zijn mat ligt te slapen. Zou het mij lukken om met mijn poep tegen zijn poep te gaan liggen? Gelukkig wel en ik kan al even genieten van wat hondse warmte, een zachte vacht tegen de mijne. Later op de dag probeer ik steeds een beetje dichter te gaan. Ik kan het mij toch vrij ver wagen maar kan natuurlijk nog geen wonderen verwachten. Als ik iets te wild aankom, of toch maar even wat te gezellig dichtbij ga krijg ik van Bono een luide blaf als verwittiging. Ik schrik er wel wat van en weet dat ik dan wat gas moet terug nemen. Maar ik ben er zeker van dat het helemaal goed komt hoor...



Als alle kindjes hier in huis wakker zijn en hun kleren aan hebben krijg ik terug die lange lijn aan mijn halsbandje. Bono heeft daar geen problemen mee maar ik vind het toch niet zo gezellig. En dan verwacht mijn baasje ook nog dat ik zomaar even gezellig achter haar aan naar buiten huppel? Mij niet gezien! Maar ik word opgetilt en mee naar buiten genomen, er is geen ontsnappen aan. Lekker even wat in het gras en daarna op een trottoir een straat doorlopen. Daarna ga ik terug op de arm. Baasje neemt me mee naar iets wat een markt noemt... Daar lopen heel veel mensen door elkaar, het lijkt wel een mierennest. Mijn baasje kent blijkbaar toch enkele van die mensen en elke keer wordt er over mij gepraat. Lieve ooh's en aaah's maar ik hoef het allemaal niet te horen. Stilstaan vind ik eigenlijk niet leuk en dat laat ik mijn baasje ook merken door te janken en wat tegen te spartelen ;-)
Als we thuis zijn wat eten en slapen om dan blijkbaar iemand helemaal te verrassen...mijn baasje haar vriendin wist blijkbaar helemaal niet dat ik er vanaf gisteren bij hoor hier en gooit ook met oooh's en aaaaah's. Haar zoontje blijft blijkbaar wat bij ons om te spelen. Lijkt me wel leuk ...nog een kleiner mensje om mee te spelen.



Ze mogen wel iets aan het gras doen hier in het park...ik zal maar even wat helpen door bloemekes uit te trekken ;-)



We spelen nog een gans eind door tot mijn ander baasje er ook terug bij komt. Waar was die eigenlijk gans de dag? Daarna komen er nog vriendjes van de kids even met me spelen tot ik dan helemaal eind latijn in een diepe slaap val in het heerlijke gras. Terug naar binnen, wat eten, wat slapen en natuurlijk terug wat spelen...zou ik deze nacht nu wel poep tegen poep mogen liggen bij Bono zodat ik me niet zo eenzaam voel?

Mijn eerste nacht

Ik kon er niet omheen. Mijn baasjes lieten me nog even in de tuin en nadien moesten we gaan slapen. Mijn hartje daverde in mijn lijfje... waar zijn mijn broertjes en zusjes nu? Ik kan helemaal niet slapen zonder hun. Nog een streel over mijn kopje, hekje dicht en licht uit. Ik begon zachtjes te janken, dit vond ik helemaal niet leuk. Maar even bij Bono gegaan om mijn verdriet uit te leggen maar die had hier geen oren naar. Terwijl ik recht stond ging hij gewoon mijn slaapdeken halen om bij hem in de mand te leggen. Hij kreeg hiervoor wel op zijn donder want baasje was terug gekomen god zij dank. Mijn bedje werd terug opgemaakt en ik werd er terug opgelegd....moet dit echt?? Gelukkig bleef mijn baasje nu even bij me staan zodat ik met mijn snuitje tegen haar schoen toch in slaap kon vallen. Ik was niet alleen.
Om1.30 u werd ik wakker en mijn baasje haar voeten waren verdwenen! Ik kon niet anders dan janken en ik probeerde toch nog maar even bij Bono wat vriendschap te halen maar die wou eigenlijk wel slapen ( kan ik begrijpen hoor maar toch :-( ). Even werd ik terug stil en heb ik echt héél hard geprobeerd om in slaap te vallen maar het lukte me niet. Mijn baasje is toen gekomen en dacht dat ik even wou plassen. Dat hoefde helemaal niet, ik wou haar gewoon dicht bij mij. Zodra ik op mijn slaapdekentje lag en ik haar voeten bij me had kon ik terug slapen omdat ik me veilig voelde in haar buurt.
Toen ik opnieuw wakker werd kwam er al wat licht binnengevallen en is mijn baasje direct met me naar buiten gegaan. Beretrots was ze toen ik een hoopje voor haar achterliet... Mijn tweede baasje is er toen ook bijgekomen en ik werd helemaal vrolijk, een tweede hoopje hadden ze echt wel verdient ;-) ( als ze daar blij mee zijn waarom dan niet)
Lekker wat gegeten want ik had een reuzehonger en lekker wat gezabberd in de drinkbak met twee poezen naast... Ik ben er helemaal klaar voor, laat maar komen die nieuwe dag.

Een bandje rond mijn nek

Iemand kwam terug op het erf...dat hoorde ik aan het geblaf van mijn mama, papa en oma. En kijk...er stonden inderdaad plots drie kleine gezichtjes boven ons "hok". " En zijn ze gegroeid?" " Ik weet het niet ik heb ze nog niet gezien." en daar kwamen nog twee gezichtjes boven mij hangen. Maar wacht eens, herkende ik die mensen niet? Vaag meen ik mij te herinneren dat ze al eens naar mij en mijn zusjes en broertjes kwamen kijken. Ik mocht toen zelfs even op die mevrouw haar arm rusten en moet toegeven dat me dat best beviel. Voor ik het wist zat ik nu terug op haar arm en het strelen in de nek hoorde er ook weer bij...heerlijk is dat. Zo goed dat ik er van in slaap zou kunnen vallen. Maar dat werd onderbroken toen mij een bandje rond de nek werd gedaan met zo een zwaar lederen lijn aan. Waar dient dat ding nu eigenlijk voor?
Nog heel even bleven die mensen praten, en daarna zag ik mijn broertjes voor de laatste keer.
De regendruppels vielen op mijn huid en mijn mama, papa en oma blaften hevig...
Ik werd op een dik deken gezet op die mevrouw haar schoot in een groot blauw stalen ding. Ik snapte er helemaal niets van...wat gebeurde er toch. Alles rond me begon te bewegen, allemaal nieuwe geluiden in mijn hoofd. Ik probeerde om zo rustig mogelijk te blijven maar het lukte me niet zo goed. Ik dacht dat ik een beter plaatsje zag maar in die mevrouw haar nek kruipen mocht blijkbaar niet.
Het heeft even geduurd maar ik vond dan eindelijk toch een beetje rust en kon zelfs even slapen. Toen ik wakker werd stopte dat stalen ding eindelijk en werd ik door de mevrouw meegenomen naar buiten en oh wat was ik blij toen ik zag dat er voor mij heerlijk fris water werd uitgeschonken. Dat mijn staartje helemaal wild werd stemde iedereen blij. Even spelen met de kindjes, tussendoor ook even de poten in het water gedoopt en hup ik ging terug de lucht in, op weg naar dat stalen ding. Ik was zo moe dat ik nu gewoon direct in slaap viel. De hele rit is me toch maar wat misvallen want toen we de volgende keer stopten moest ik voor de twede keer overgeven. Terug wat water gekregen en daarna werd ik in iets groen prikkelends gezet. Nog nooit gezien maar god welke geurtjes hingen daar in!
En kijk ik ben niet langer alleen. Een andere hond komt zomaar op me toe gelopen. Hij heeft ook zo een band rond zijn nek en ook bij hem een lange lijn er aan. Zou dat bij hem ook zo jeuken? Tijd om het hem te vragen heb ik niet want ik word hartelijk begroet. Ik word bijna helemaal opgesnoven...



En op mijn beurt snuif ik ook even...



Maar waar die Bono zijn neus allemaal insteekt...een echte jongen lijkt me wel...



We wandelen en snuiven en wandelen samen nog wat door en ik geniet eigenlijk best wel. Dat gras is geweldig spul. Het ruikt heerlijk,smaakt iet slecht en is lekker zacht.


Na een tijdje wordt ik meegenomen naar wat blijkbaar mijn nieuwe thuis wordt? Eerst gaat die oude Bono binnen, en dan ik...en dat gebeurt niet ongezien. Ik voel direct drie paar ogen in mijn rug branden.

Het zijn geen honden, dat weet ik zeker maar wat het wel zijn...ze zijn héél wat kleiner dan de koeien van op de boerderij.

Blijkbaar zijn ze best lief hoor ik die mensen zeggen en best wel dapper omdat ze niet weglopen op de trap. Wat moet ik me daar bij voorstellen. Zouden het dan zo een monsters durven zijn? Als ik lig te slapen voel ik ze zachtjes dichterbij komen, pootjes tikken zacht op mijn hoofd. Ik hou mijn ogen stijf dicht om ze toch maar niet boos te maken.

Later op de middag maak ik echt kennis met dat grijs monstertje. Wil ik even lief zijn en kennis gaan maken ( lees lekker opsnuiven) krijg ik een regenval van tikken op mijn neus. Ik maakte me vlug uit de voeten met een zacht gejank want het deed best wel pijn.

Elke keer als mijn oogjes open gaan is er wel iets nieuws te beleven. Kindjes die bij me zitten en me heerlijk strelen, de mevrouw die blijkbaar mijn "baasje" is die me knuffelt als ik wat jank uit heimwee, een balletje dat vrolijk piept en ik weet niet hoeveel andere speeltjes nog die ik tegenkom, een heerlijk knaagbotje ( want in die meneer zijn pantoffels bijten mag niet hoewel ik dat best raar vind), nog maar eens in dat groene gras gaan rondhuppelen...

Ik ben helemaal moe. Slapen lukt me wel maar wat als het donker wordt? Bij wie kan ik dan gaan liggen als ik het wat koud krijg of gewoon wat nood heb aan wat genegenheid...