2 jaartjes jong...

Eindelijk is die oelewapper van de computer af en kan ik mijn zegje komen doen.  Ja het is een echte oelewapper, een gemeen jong, een spelbreker, een...
Gisteren was het weer zover: ik mocht verjaardagskaarsjes uit blazen.  Twee  kaarsjes, tweejaartjes jong.  Nou, voor het blazen moet ik nog even wachten.  Baasje wil graag kijken of ze dit weekend een mooi stuk vlees voor me te pakken krijgt waar ze dan mijn eigenste lekkere taartje van kan maken zoals vorig jaar.  Hopelijk doet ze er terug van die yammie aardbeien op ;-)  Ik zit momenteel namelijk op een dieetje ( neen ik moet hélemaal niet afvallen :-§ ) maar dat leg ik strakjes wel uit.  Nog geen taartje maar wel al een cadeau: een bal met flossen aan!  Ik wil me helemaal laten gaan maar dat is buiten Gizmo gerekend.  Hij wil meespelen , en dat vind ik niet zo erg, was het niet dat hij de bal voor zichzelf op eiste!!  Hij ging er zo snel mogelijk mee gaan lopen en hoe hard ik ook probeerde, ik kreeg de onderste flos niet te pakken.  Uiteindelijk blafte hij mij zelfs af toen ik nog eens een poging deed!  Baasje heeft de bal dan maar omhoog gelegd en je raad nooit wat hij toen deed!  Hij nam hem vann de kast af en ging er mee opzij gaan liggen.  Nog geen half uur nadat ik mijn cadeautje kreeg...was hij stuk :-((  Een gaatje in de bal...baasje kon er hélemaal niet mee lachen dus ben ik wijselijk maar even uit de buurt gebleven.  Maar het komt goed hoor...baasje gaat op zoek naar een onverwoestbare bal voor me, de lieverd. En Gizmo...ach die is alles al lang vergeten. Maar wacht maar als hij jarig is en een cadeauke krijgt...
Mijn dieet...dat is er eentje dat bestaat uit zalm-makreel-hert-paard-lam konijn en haas.  Klinkt lekker he en klinkt al helemaal al niet als een yakkie dieet van die mensen ;-)  We houden dit even een tijdje vol ( nou ja volhouden is echt niet zo moeilijk hoor) in de hoop dat het een beetje helpt bij de allergie.  En tot nu toe gaat het goed met de allergie.  Een klein beetje jeuk maar dat valt heel goed mee en nog geen oorontstekingen gekregen dus dat is al helemaal OK :-))  Of dit nu enkel komt door de homeopatische medicijnen van baasje of door de hulp van het dieet...als het maar helpt.
En mijn pootjes?? Die zijn hééééélemaal genezen.  EINDELIJK!! Ik heb er wel een lange tijd mijn wandelingen voor moeten opgeven maar dat geeft niet, mijn pootjes doen nu lekker geen pijn meer.  En de wandelingen die bouwen we nu stilletjes aan terug op.  Maar niet te snel, ik ben best nerveus nu als ik ga wandelen. Maar dat komt helemaal goed zegt baasje en ik vertrouw haar ;-)

Losloopweides...

Het heeft niet lang geduurd woor we Babs terug zagen.  En je kan nooit raden waar we heen gingen: een losloopweide!!  Wat een zaligheid.  Geen lange lijn aan mijn riem die plots strak komt te staan omdat ik te snel te ver loop.  Links, rechts, rond een boom of niet, het maakte allemaal niet uit.  Ik hoop dat baasje de burgemeester zo ver krijgt er bij ons op Zelzate ook ééntje te bouwen.  Eigenlijk zou dat wettelijk verplicht moeten zijn vind ik, maar ja wie ben ik natuurlijk.
Als we onze eerste energie wat kwijt waren zijn we dan even bij Babs thuis gegaan om daar wat verder te spelen. en na de middag nog naar een park om te wandelen.  't Was me echt een hondendagje ;-)  Gizmo is ook meegegaan en die zat tijdens de ritten zelfs mee in de koffer.  Grappig hoor...als er een bocht aan kwam verloor ik "plots" mijn evenwicht...oeps! Maar dat is niet te vaak gelukt.  Baasje reeds iets trager in de bochten zodat ik geen last meer kon hebben van evenwichtstoornissen.  Spelbreker!
Ik heb wel terug met een schoentje moeten wandelen van mijn baas.  Ik blijf aan mijn pootje likken en had zelfs zo hard doorglikt dat ik wat mankte.  Ik heb nog geprobeerd om het weg te steken maar mijn baasje ziet echt bijna alles.
Ik ga ook elke keer mee als Gizmo naar de hondenschool gaat.  Héél spijtig dat ik niet mee mag uitstappen maar als ik rustig ben krijg ik wel altijd iets lekkers.  Je raad het wel zeker? Het duurt nooit lang voor ik mij mooi neerleg...

Babs ...

Omdat het Erica haar verjaardag is komen mijn baasje haar zus en het gezin langs om feest te vieren.  En na maaaaaaanden mag Babs eindelijk ook terug mee komen van haar dierenarts.  Haar pootje is genoeg genezen om terug te rollebollen.  Baasje had mij wel gezegd dat ze terug mee kwam maar toen het zo ver was...kon ik het niet laten om toch maar even te grommen.  Ik herkende haar gewoon niet meer, zoveel was ze gegroeid!!  We werden dus maar even uit elkaar gehaald en stap voor stap dichter bij elkaar gelaten.  Ik moest zelfs op een gegeven moment van mijn baasje mijn kont aanbieden...en omgekeerd.  Zo kregen we even de kans om aan elkaar te snuffelen.  Eens we elkaar terug genoeg hadden opgesnoven kon de pret beginnen.  Op elkaar, onder elkaar, samen uit de bak drinken en elkaars muil dan proper likken zodat we stopten met zeveren op baasjes vloer...
En overal werden we achtervolgt door kleine snuiter Gizmo.  Ok, hij mag ook meedoen, we zouden niet durven om hem uit te sluiten.  En eigenlijk ben ik best wel blij dat hij er ook is.  Babs haar energie is eindeloos en ik wil soms best even op adem komen.  Maar Gizmo heeft natuurlijk ook nog zijn slaapjes nodig en dan komt Babs gewoon terug bij mij...en hoe later het wordt hoe minder ik er tegen kan.  Ik wil gewoon rust dus mijn humeur is niet meer pico bello ( bloos).
Eens Babs naar huis is krijgen we hier nog een lekker pot eten en dan...slaaaaapen.  Zowel Gizmo als ik kunnen geen stap meer zetten.  Tot de volgende keer Babs en als ik het goed gehoord heb zal dat zelfs niet zo lang meer duren...  Wordt dus vervolgd.

Knuffels...

Dat kleine opdondertje is nu al een ganse week bij ons en het lijkt wel of hij hier ...niet...altijd is geweest ;-))  Ik herinner me nog de tijd dat ik gewoon lekker door het huis kon wandelen zonder extra gewicht aan mijn staart.  Maar goed, ik kan ook een beetje extra energie kwijt en werk lekker aan mijn lijn met puppyheffen.  't Is iets anders dan gewoon gewichtheffen hé.  En het is echt nodig want ik krijg toch terug meer snoepjes nu Gizmo zo vaak oefent. 
Het rustigste is het echter 's nachts en dan geniet ik er vollop van om knuffels te gaan stelen bij mijn baasje.  Gewoon lekker bij haar aan de zetel gaan liggen en af en toe mijn neus eens tegen de hare frotteren. En nog eens, en nog eens, en dan nog eens als ze haar terug goed legt ;-)  Ik ben niet de enige die geniet hoor, ik merk dat ze het ook leuk vind en al helemaal omdat zij de enige is bij wie ik dat doe.  Dat is gewoon ons moment.  Geen nieuwsgierig aktief venteke die zich er tussen komt murwen omdat hij ook wat aandacht wil. Zaaaaalig!!

Het gaat goed...

Het gaat goed...met mijn kleine opdondertje hier ;-)  Na een dagje heb ik gemerkt dat hij eigenlijk best wel meevalt.  Het is wel leuk, en soms ook wel eens minder leuk maar dat komt in orde ;-)

Leuk omdat ik wel zin heb in een speelkameraadje.  Bovendien ben ik hem nu nog makkelijk de baas.

Bovendien moet hij nog heel veel leren en weet je nog hoe baasje nieuwe trucjes aanleert?  Yep, met koekjes.  Elke keer hij nu gaat oefenen zit ik gewoon mee op de eerste rij ;-)  Soms moet ik eens een keer iets doen om een koekje te verdienen maar héél vaak krijg ik ze zomaar toegestopt omdat ik mooi op mijn beurt wacht.  Kan niet beter toch.  Niets hoeven doen en toch koekjes krijgen.

Iets minder leuk is dat hij vaak in mijn staart hangt en aan mijn gat blijft plakken met zijn neus.  Dat is dus een dikke nono van mijn kant uit hé...dus corrigeren maar die nieuwsgierige neus.

Gisteren dacht ik even dat ik gewoon aan de kant geschoven werd.  Hij kreeg de riem aan en ik kon naar mijn riem fluiten.  Maar toen ik hoorde dat hij mee naar buiten mocht om naar de dierenarts te gaan ...geen sprakemeer van nog zin om mee te gaan.  Hahaha, ik ken het daar al goed genoeg, laat hem maar gezellig mee gaan naar "buiten". De dierenarts heeft natuurlijk wel gevraagd hoe het met me ging.  Nou, mijn oren zijn mooi rustig gebleven gans de winter.  Maar die poten hé.  Die blijven me parten spelen.  En nu heeft baasje nog maar eens iets nieuws in huis gehaald om er op te smeren.  Ik kan je vertellen... hier heeft er eentje stilletjes gefloten en wat een geur!  Zelfs Bono liep weg van de geur van mijn tenen.  Maar goed, ik ontsnap er niet aan.  Baasje gaat het gaan combineren met de propolis en hoopt zo mijn tenen wat in de plooi te krijgen.  Stiekem hoopt ze ook dat ik nu te veel bezig ben met Gizmo om aan mijn tenen te denken maar daar vist ze toch naast het net.  Ik ben nog helemaal niet vergeten dat ze er hangen.

Oh en ik heb ondertussen nog iets nieuws geleerd...nagels knippen.  Een pootje bij baasje op de knie, knip en...EEN KOEKJE.  Knip...koekje, knip...koekje!  Super gemakkelijk verdient die koekjes ;-))  Gelukkig heeft mijn lijn geen problemen met al die extraatjes. Maar het zijn dan ook gezonde koekjes he, lekker gedroogd hertenvlees.

Een extra nachtje...

Ok, jullie hebben twee nachtjes moeten slapen voor ik jullie mijn geheimpje kwam vertellen maar ik was zoooo druk bezig met...kennis maken met mijn nieuwe huisgenootje. 
De kennismaking was een beetje overrompelend voor hem in de letterlijke zin van het woord.  Mijn baasjes waren zo lang weg geweest en uiteindelijk kwamen ze niet allemaal binnen.  toen ik  hun dan eindelijk zag staan in het park werd ik helemaal wild en tja...dan zie je zo een kleine opdonder natuurlijk niet meteen staan waardoor hij dus ondersteboven werd gelopen door mij.  Krijsen dat hij deed, wat een woesie en dat noemt zich een stoere kerel.  Pfff!  Baasje Danny heeft hem dan maar opgenomen en me even laten ruiken...

Hij bleef daarna toch maar liever uit mijn buurt, verstopte zich achter de benen van zijn baas.  Maar af en toe...

Ik heb er mij de rest van de dag niet echt aan gestoord dat hij er bij is gekomen, ik lag liever te slapen in mijn mand. En hij kwam me ook niet storen dus we begrepen elkaar.  Ik de rust, hij de aandacht van mijn baasjes. Vandag zijn we dan terug even in het park gegaan.  Jaaa ik mag van mijn baasjes lekker mee op het gras voor héél even ( whoepie!) en baasje maakte deze clos up van hem.  

Ik moet toegeven, het is een schatje ik zou hem helemaal opeten ( grijns grijns).  Vooral als hij in mijn staart komt hangen. Af en toe heeft hij dus wel al een verwittiging gekregen van Bono en van mij.  Hij mag er lief uit zien maar onderschat hem niet, het is een duiveltje in een puppyverpakking soms. En tegen spreken dat hij durft...hij doet maar hoor, zien mijn baasjes duidelijker hoe lief ik eigenlijk wel ben. :-D
Hoe hij er over denkt...zal waarschijnlijk wel niet 100% overeen komen met wat ik hier schrijf ( maar ik lieg echt niet hoor).  Je kan het allemaal lezen op zijn eigen persoonlijke blog  Blog Gizmo  Vergeet niet om hier ook nog even op bezoek te komen, dan vertel ik mijn kant van het verhaal...

Morgen...

Morgen is het zo ver.  Dan...neih, ik vertel het lekker nog niet :-p  Mijn baasjes zijn in elk geval héél enthousiast.  Ikzelf wacht nog even af om te zien hoe leuk het wel wordt...  Nog één nachtje slapen en dan verklap ik jullie mijn geheimpje.  Slaap lekker ;-)

Wat is het...

Wat is het ongelofelijk lang geleden dat ik hier kwam vertellen wat ik allemaal uitspookte.  Ik schaam me diep en speel nu even struisvogel zodat jullie het rood op mijn kaken niet kunnen zien.
Er is ondertussen echt veel gebeurd, daar twijfelen jullie vast en zeker niet over.
En misschien vragen jullie je ook af wat de dierenarts nu juist in mijn bloed heeft gezien?  Wel..ik ben allergisch ( maar daar was baasje wel al zeker van) voor vlo ( vieze beesten) , huisstofmijt ( nog zoiets vies) en...GRASACHTIGEN!!
Allergisch voor grasachtigen...heb je ooit.  Dat zacht groen spul waar ik elke dag in ging wandelen en wel een paar keer in lag te rollen ( al was het maar om baasje te plagen ;-) )  Baasje is resoluut: ik mag sinds ze het weet niet meer op gras gaan wandelen.  Een ramp, regelrechte ramp maar wat ik ook doe, hoe goed ik ook probeer om mijn puppygezichtje op te zetten, baasje is niet om te kopen :-(
Vanaf nu dus enkel wandelen op stenen, beton, zand...
Het probleem raakt echter niet opgelost want ik begon mijn oortjes werden wel rustig deze winter maar ik kreeg meer problemen met mijn pootjes.  Die likte ik gewoon rustig tot ze geïriteerd geraakten.  Dus de gevechten met mijn baasje begonnen weer.  Stinkende zalf tussen mijn tenen.  Pieken dat dat deed maar baasje moest dat blijkbaar eerst zelf eens voelen ( grijns) of spray tussen mijn tenen, of ontsmetting dat te koud was naar mijn zin... Elke keer als baasje zag dat het begon te beteren...likte ik ze nadien gewoon terug open.  Dus nu is ze er een ander goedje tussen aan het smeren en ik krijg ook ander eten.  Baasje heeft contact met een andere dierenarts die veel af weet van rauw en bovendien ook veel weet over homeopatie.  Ikkrijg nu even geen gevogelte en rund meer.  Wel lekker wild, konijn,lam, paard en vis.  Ik vind het allemaal nog steeds heerlijk en ga lekker vlug naar mijn plaats als ik baasje met de pot zie aankomen.  Er zitten ook kruiden over, geeft een beetje een extra "touch" ;-) en zou goed zijn voor mijn velleke.  En het mag gezegd...mijn velleke blinkt gelijk een spiegel, daar mag niemand over klagen behalve dat ik in hun ogen schijn...
En verder...ik heb er een nieuw vriendje bij genaamd Babs.  Mijn baasje haar zus heeft een labradorteefje en het klikt enorm goed tussen ons.  Het is elke keer feest als we elkaar zien.  Ondertussen is het wel al een tijdje geleden want Babs heeft haar pootje gebroken toen ze verkeerd sprong ( 't kieken) en nu hebben we dus niet met elkaar mogen spelen.  Maar als alles goed is komt ze over enkele weekjes terug mijn huisje binnen gewandeld.  En man wat heb ik een verrassing voor haar dan!  Maar dat vertel ik nog even niet te veel over want ik weet natuurlijk niet of ze meeleest.
Er is vast en zeker nog meer gebeurt, maar dat is voor een volgende keer.  Ik ga nu maar even in mijn mand gaan rusten zodat ik strakjes wakker ben als de baasjes van school terug komen. Ik zal dan ook eens terug wat fotootjes posten ;-)
Toedeloe en de groeten Too ;-)

Regelrechte dierenmishandeling...

Regelrechte dierenmishandeling.  Hoe durven ze...

Het was lang geleden dat ik nog eens bij onze dierenarts moest gaan en daar had ik helemaal geen probleem mee.  Maar kijk, voor ik het wist stonden we in haar bureau.  Heel druk kon ik me daar niet om maken, ik was letterlijk van de kook door het warme weer.  Mooi rustig gaan zitten op de weegschaal: 33,9 kg en dan terug aan de deur gaan liggen.  Klaar om naar huis te gaan...
Niet dus want de arts wou eerst maar even in mijn oren koteren.  Gelukkig laten ze me dan even met rust omdat ze alle bei te druk zijn met door een machineke te kijken.  Blijkt dat er een enkel trosje schimmeltjes in mijn oren zitten.  Hopelijk snapt baasje nu dat het niet mijn schuld is als ik soms eens niet luister...ik heb die trosjes daar niet ingestoken ;-))
En dan begint het...krijg ik terug zo een zwarte muilband om, tillen ze me op de tafel om me dan te tekkelen zodat ik neerlig.  Meteen een pootgreep zoals ik de judo waardoor ik niet meer weg kan...  Ongelofelijk toch!!
Maar wie ben ik...Nena die luistert naar haar baasje die zegt dat ik toch zo flink ben ;-) dus ik blijf gewoon rustig liggen, ook al steken ze een naald in mijn poot.  Daarna heb ik het wel gezien en wil ik van de tafel af.  Dacht ik dat ik er eindelijk vanaf ben maar blijkbaar willen ze toch nog eerst in mijn oren kijken en zelfs baasje loert door dat apparaatje.  Ik wou gewoon dat ze verder deden zodat ik naar huis kon.  Ja tarara...spuiten ze eerst nog zo een nat goedje in mijn oren dus ik kan niet anders dan heftig schudden met mijn kop...  Ik ben er eindelijk vanaf ( voor vandaag) maar nu wordt het blijkbaar afwachten wat ze in mijn bloed vinden hoor ik hun vertellen.  Ze willen gaan zoeken waarom ik toch steeds zo'n rode oren heb en waar die jeuk vandaan komt.  Dat vind ik niet zo erg maar moest dit zo...?  Ik ben al benieuwd wat er nog volgt...

Onderuit...

Whahaha, nu was het Erica haar beurt om te lachen.  We hebben na lange tijd eindelijk weer eens afgesproken met mijn vriend Patoe en natuurlijk ook met Boomer en Snuffel.  Eerst maar weer elkaar begroeten op het speeltuintje maar ik was zooooooo opgewonden...rustige goeiedag zeggen zat er niet in.  Baasje dus iets minder blij omdat ik haar steeds heen en weer trok.  Uiteindelijk toch maar tot bij Patoe geraakt, Boomer goeiedag gezegd en ook even een dag gegooid naar Snuffel.  En terwijl we dan rustig wat stonden bij te praten...even naar mijn kids toe.  Ik was alleen "vergeten" dat mijn baasje nog aan de andere kant van de lijn hing ;-p  Deze keer dus geen baasje die lacht omdat Erica op de grond ligt maar een baasje met een groen plek op haar broek.
Nog even wat gewandeld en dan lekker spelen in Patoe zijn tuin. Lekker rennen en razen en raar maar waar...zelfs even met Snuffel gebabbeld die zomaar bij me kwam. 
Het zou nu niet meer zo lang duren voor we elkaar zien...ik hoop het maar, snel terug naar die grote bink zegt me wel wat.

Happy birthday to me

Happy birthday to me

Happy birthday to mejiejie

Happy birthday to meeeeeeeeeeeeee!!

En baasje heeft woord gehouden en mij een hele grote kom gekocht waar lekker veel water in kan en waar ik met mijn poten in geraak.  Ik werd bijna zot toen ik zag dat ze de waterslang boven haalde en eens ik mocht was er geen houden meer aan.  Neus er in en maar kijken of er ook geen visjes in zaten ( je weet maar nooit met water)

Natuurlijk zijn de kids er ook allemaal bij gekomen en niets zo plezant als belletjes maken die ik dan moest vangen.  Even concentreren en happen maar...

Liters water hebben ze over mij gegoten en al minstens even veel heb ik proberen opvangen met mijn muil. 

Uren kon ik zo door gaan maar...

Waar gingen ze nu heen?  Pyjamatijd en snoeptijd...  Ja daar kan geen waterspelletje tegen op natuurlijk.  Ik moest zelf ook mee met de baas maar onder een droogwrijfactie kon ik niet onderuit...

Maar goed, er komt blijkbaar nog meer eens we binnen zijn.  En zie ik baasje daar niet met een lekker stuk vlees aan de slag gaan en met aardbeien ( ook helemaal yummie!!)  Ik sta dus op de eerste rij als ze met dat vlees op een bordje gaan wandelen.  Zo goed opgevoed als ik ben ga ik mooi zitten, kijk mijn baas aan maar het enige dat die daar doen is een liedje zingen.

Dus ik kijk baas Danny aan, en ik kijk, en ik blijf kijken , en nog maar wat dieper in de ogen kijken.  Allé jong, normaal als ik naar hun kijk krijg ik altijd "EET MAAR" en nu... Uit pure miserie ga ik er maar bij neerliggen en je raad het niet...zetten ze dat bord voor mijn neus neer...

Maar er komt geen "EET MAAR"

Dus ik probeer dat vleestaartje maar te hypnotiseren om van zelf naar mij te komen want ik mag niet naar dat taartje happen...  Maar het werkt niet.  Even proberen wegkijken... doen alsof ik het niet zie...

Maar niets nada noppes.  Tot baasje eindelijk vind dat ze een goeie foto heeft.  Blazen ze dat kaarske uit en EINDELIJK valt er een eerste aardbei af voor mij, een tweede eentje voor Bono en nog eentje voor mij en EINDELIJK krijg ik mijn stuk verjaardagstaartvlees...

Whiepie...smullen maar.  Wanneer ben ik nog eens jarig??

Stinkende zalf...

Ja het is weer zover...baasje maakt terug jacht op mij en mijn poten. 
Lig ik rustig wat bij haar neer, te genieten van een streelke hier en daar wil ze ineens iets van tussen mijn tenen plukken.  Nou, dat was even zonder mij gerekent want zo snel ik kon stond ik recht.  Dus zij maar meteen mijn poot in de lucht, baasje Danny er bovenop.  Damn, ze hebben het ontdekt.  Ik heb wondjes tussen mijn tenen gelikt.  Dus dat is voor baasje maar het sein om met die stinkende propoliszalf tussen mijn tenen te koteren. Maar ik ken ondertussend die blik wel in hun ogen hoor dus ik muis er altijd onderuit.  Ik moet nog maar een snuifje ruiken en weg ben ik.
Dus is baasje nu zo slim om het vlug tussen mijn tenen te meppen als ik slaap en niet zo veel merk blijkbaar.  Zelfs dan ben ik niet meer veilig.  Ik begin dus maar te oefenen om met mijn ogen open te slapen maar dat lukt nog niet zo goed :-p

Pfffff...

Zucht....kreun....puffffff
Zoooooo warm.  Baasje is speciaal niet te ver met me gaan wandelen en dat is maar goed.  Ik ben hier nog maar 5 minuutjes rustig aan het wandelen in het park voor de deur en ik heb mijn tong al uit mijn bek hangen.  Ik kan al niet wachten tot het mijn verjaardag is want als baasje haar woord houdt...  Neen ik verklap nog niets, misschien heb ik het wel verkeerd gehoord wat ik misschien krijg voor mijn verjaardag.  Al hoop ik van niet ;-))
Mijn verjaardag?  Ik tel stilletjes af want 16 juni is het zover.  Dan versier ik de wereld al juist één jaar met mijn ( al zeg ik het zelf) mooie verschijning.
Maar voor nu, gewoon lekker veel binnen want daar is het lekker koel en een frisse bak met water bij mij in de buurt waar ik toch stiekem af en toe weer eens mijn poten in steek ;-))

Van alles naar niets...

Hmmmm, het kan snel veranderen.  Toen we deze morgen vertrokken op onze wandeling werd ik overstelpt met koekjes, het eindigde met een dikke vette foei en een ruk aan mijn leiband van hier tot in Tokio.

Baasje heeft het boek "Click to calm" van Emma Parsons gelezen.  Niet zozeer om de aggresieve hond in mij te temmen want ik ben nu eenmaal een watje van een hond :-p maar om me te leren dat ik eigenlijk niet zo bang hoef te zijn en dus ook helemaal niet hoef te blaffen ( heeft zij even gemakkelijk praten!)
Lopen we lekker over het voetpad als ik een labrador in het park zie lopen.  Dus moet ik gaan zitten van baasje en ik krijg me daar een resem koekjes omdat ik zo flink ben en gewoon rustig zit te kijken.  Had ze gelezen in het boek: belonen voor het uitblijven van slecht gedrag ( wat een goed boek zeg! ;-)
Wat later zie ik opnieuw een hondje en als ik op een goede plek kom opnieuw hetzelfde verhaal: zitten en een hele hoop beloningen omdat ik zo flink ben.  Dan maar verder gewandelt en als we in de buurt van Robbe zijn school komen steken we de straat over...hmmm ik hoor een hele hoop getetter dus er is echt iets op komst.  En ja hoor een hele rij kleine kindjes met een paar juffen, allemaal met een fluozakje op hun rug.  Wat een gek gezicht.  En zo hard als ik hun aankijk kijken zij mij ook aan, net als hun juffen.  Maar ik blijf kalm en rustig en dus word ik terug beloont ( wat gaat ie goed!! ).
Af en toe krijg ik wel eens een foei moet ik toegeven, mijn neus word echt constant naar de grond toe getrokken maar daar is baasje niet zo tevreden over.
We nemen ook een nieuw stukje mee op de wandeling.  We gaan naar het kerkhof waar baasje haar pepe begraven is.  Even ontspannen en mijn muil maar even in een vaas gestoken want ik had ondertussen best wel dorst gekregen.  Daarna maar terug in het gareel en daar loopt het al een eerste keer mis.  Als ik een man zie afkomen vertrouw ik hem niet helemaal dus ik geef hem maar een luide blaf en grom maar die man is niet weg te jagen, hij gaat zelfs nog even met baasje praten.  En weet je wat hij zegt??  Dat ik er goed in zit in het vlees en of baasje al met mij "gekweekt" heeft ::-/  Hij schrikt dan ook als baasje zegt dat ik nog 1 jaar moet worden. "Amaai wat een beer van een beest!"  Ok, dat is dus niet goed voor mijn zelfbeeld hé, ik ben verre van dik en oh wee voor wie anders durft te zeggen!
Dan maar verder gewandelt en is die vreemde man daar terug.  Naast zijn huis ligt een verwildert stukje "grasveld" en we zijn nog maar 10 cm aan dat pleintje of hij duikt al op achter ons.  Ik loop gewoon lekker flink naast baasje die zich op het einde omdraait naar de man en haar duim omhoog steekt :-)  Ja zeg, 't is niet omdat iemand anders daar zomaar gaat drollen neerleggen dat wij zo onbeleeft zijn he.
Helemaal moe aangekomen thuis maar ik pers er nog een laatste spurtje uit als we met Bono naar buiten gaan en daar loopt het mis.  Als we terug aan huis komen stapt de buurman uit zijn auto.  Baasje blijft lekker relax en wil me niet "aansteken" om te gaan blaffen door een strakke lijn maar dat haalt niet veel uit.  't Is ook zo een grote vent die buurman dus ik probeer maar even of ik hem kan wegblaffen ( niet dus:-0 ).  Vraagt hij of ik even bij hem kom en of het mag ( baasje dacht, leuk proberen socialiseren) maar voor ik het weet buigt hij zich naar me toe en flappert met zijn hand in het rond.  Ik duik dan maar in elkaar maar ik kan niet dieper want de grond zit in de baan.  Het enige wat ik dus nog kan is happen naar dat hand dat altijd maar dichter komt.
En kijk, ik word binnen gehaald door baasje met de lijn en krijg me daar een foei rond mijn oren:-(  "Ale jong, ge moet lief zijn tegen dat beestje." " Neen, ik wil niet dat ze zo gaat happen" en het is voorbij.  Zo boos heb ik haar lang niet meer gezien.
Baasje zat er duidelijk mee in haar maag ( en ik ook) maar gelukkig snapt ze mijn reactie.  Wat ze geleerd heeft...nooit meer iemand naar me toe laten komen ( of omgekeerd) zonder een kleine gebruiksaanwijzing ;-)

Oeps...

Toch weer wat langer geduurd voor ik mijn verhalen kon komen vertellen...dat baasje van mij was terug meer weg dan thuis...en ik wou zelf de computer niet aanzetten.  Ik ben nu eenmaal een voorbeeldig hondje he :-))

Ok eerst maar vertellen dat ik vanaf nu ook mag zeggen dat ik bij de "clan" hoor want ik ben voor de eerste keer loops.  En ik zal het geweten hebben hoor, die Bono doet niet anders dan achter me aan zitten.  In het begin bleef hij nog normaal maar nu, de laatste dagen weet hij met zijn eigen geen weg en volgt me overal. 
Ook al hijgt hij de longen uit zijn lijf met zoveel beweging.  Baasjes zijn daar niet zo blij mee en doen hun uiterste best om hem in te tomen en ons uit elkaar te houden.  Met als gevolg dat we dus gescheiden slapen en als de baasjes weg gaan we ook gescheiden moeten zitten.  Ik had daar wel een ander idee over.

Toen Erica haar eerste communie deed en de baasjes tot mijn grote ergernis dus ook een ganse dag uit feesten waren vloog ik dus met mijn mand en speeltjes de keuken in achter de poort.  Ze hadden wel hun best gedaan hoor.  Twee gevulde kongs, een doos met lekkers in, een gevulde bal met snoepjes, een gevulde fles met snoepjes, wat gewoon speelgoed...  Maar veel meer dan de kongs leeg maken heb ik niet gedaan.  Ik had helemaal geen zin om daar een ganse dag te blijven zitten en heb dus geprobeert om mezelf een weg te knagen door het houten poortje.  Maar daar ben ik na verloop van tijd dan maar mee gestopt. Niet door te komen en hélemaal niet goed voor mijn gebit joh!  Dus bleef er maar één optie over: niet er door dus er over (grijns)
Toen ze dan eindelijk thuis kwamen was hun gezicht machtig om te zien.  Ik had al verklapt dat ik blijkbaar iets dichterbij zat met een luide blaf en toen dat deurke open ging heb ik heel lief mijn snoeteke met een grote smile naar buiten gestoken :-))
Ach baasje met een klein hartje dan maar naar binnen ( en een ongelofelijk verbaasd smoel) omdat ze dacht dat ik dan wel binnen iets zou ontleed hebben maar neen hoor.  Ik mocht lekker veel streelkes ontvangen omdat ik zo flink was geweest.
Nog één keer heeft ze nadien geprobeert om me in de keuken te steken omdat ze even weg moest maar wat had ze nu gedacht..ik weet nu echt wel hoe ik over dat poortje geraak ( en ik grijns nu lekker terug ;) )
Dus vanaf nu zit Bono in de keuken als de baasjes op zwier gaan en dit weekend hebben ze zich niet ingehouden...  M., het metekindje van baasje deed haar communie dus gingen ze terug aan het feesten.  Maar voor ze vertrokken wel iedere keer een extra lange wandeling voor ze gingen.

En voor die wandelingen heeft baasje nieuwe plekjes gevonden.  Zaaaaalig in de kalmte van een fietsroute tussen de velden. Af en toe een fietser,  met moeite een ander hondje maar soms zo andere beestjes.  Eentje was een lang hermelijnachtig iets dat de weg over stoof.  Ik heb er nog even naar gezocht in het gras maar heb geen goeiedag kunnen zeggen.  En die andere beesten...ik schrok me rot!  Loop ik daar gewoon lekker te snuffelen, sla een inhammeke in en kijk ik op...joh staan er daar twee beesten van koeien met hun neus te snuiven en met van die zwarte bollen in hun oogkassen!  Ik schrok me echt rot, had die daar helemaal niet verwacht.  Ik was dus op mijn hoede en vanzodra ze durfden te knipperen met hun ogen dook ik opzij ( je weet maar nooit wat ze zouden durven doen)  En weet je wat baasje doet!!  Gaat die plezant weg gewoon dichter en dichter en staat ze daar een babbelke te doen met die beesten.  Zo van: "Ewel, hoe is't MOEOEOEOE.   Allé kom MOEOEOEOEOEOE."  Ge raadt het al, komen er nog van die koeien af naar ons.  Stapke per stapke ben ik dan dichter proberen gaan want ze zagen er lief uit en toch al minder klein dan die bij ons op de boerderij vroeger.  Maar helemaal vertrouwen deed ik het toch niet.  Na een tijdje dan maar verder gewandeld maar lopen die koeien nu toch niet achter ons aan zeker.  Ik wierp mijn meest verontwaardigende blik naar hun maar het deed hun niets.  Alle vijf tjokten ze mee en baasje dus maar naar de poort van de weide.  Ze heeft hun proberen aaien op hun neus maar mij niet gezien.  Even geprobeerd of ik aan hun kon ruiken maar daarna gewoon lekker in de berm verder gaan snuffelen.  Gek joh die baas van mij.  Ik wist helemaal niet dat dat een koeienliefhebster was.

En dan gisteren is Tritia vertrokken op zeeklassen met haar school.  Gek hoor dat één van je baasjes niet thuis komt om te slapen.  Ik denk dat ik haar maar lekker bespring als ze terug thuis komt om haar te overtuigen nooit meer zolang weg te blijven.  Ik had natuurlijk ook altijd in haar valies kunnen kruipen maar dan had ik er al haar kleren moeten uitgooien en ik kon haar daar nu toch moeilijk in haar blootje laten rondlopen :-)

Ik heb ookkennis gemaakt met Mitsy, het labradorke van een nicht van baasje.  Weet je nog dat we naar de zee waren gegaan?  Dat was dus eigenlijk om foto's te maken samen met Erica voor haar communie ( maar dat was blijkbaar nog even een geheim).  En Erica wou ook graag foto's met een labrador omdat ze daar helemaal gek van is.  Dus hadden mijn baasjes stiekem gehoopt dat ze foto's konden maken van Erica Mitsy en jawel ikke maar dat mochten ze op hun buik schrijven :-)
Ik lekker enthousiast en Mitsy danig onder de indruk van mijn gedoe en al uit zichzelf bang van honden die groter zijn ( en daar hoor ik dus ook bij)  Héél even hebben we neus tegen neus gestaan maar verder is het niet gegaan.  Zij dook steeds weg achter haar baasje en ik mocht steeds hetzelfde refrein aanhoren: je bent te wild, rustig meid je maakt haar bang...
Ach misschien later?
Toch even een fotootje laten zien van mijn fotosessies?

Zoooo lang geleden...

Oh mijn God, het is best lang geleden dat ik hier nog ben komen vertellen wat ik allemaal uitsteek.  Maar ja, het is hier dan ook best druk geweest.  Erica deed haar plechtige communie dus baasje was druk met van alles en nog wat.  Kleren kopen, schoenen zoeken, foto's afdrukken, hobbyspullen halen om een fotoalbum te maken, nog meer hobbyspullen om kaartjes te maken, kapper...
En dan bleek ook nog de helft steeds met vertraging binnen te komen waardoor het nog allemaal trager ging.
Er is dus veel met baasje gebeurt maar ikzelf heb ook wel wat te vertellen.  Maar dat is voor morgen want straks moet baasje al terug weg :-((  Maar ik dacht ik post al heel even iets zodat ze niet denken dat ik gaan lopen ben.

Piep klein konijntje...

Ok, gevoelige lezers doen nu even hun ogen dicht en springen naar een ander berichtje.  Ik ben niet stout geweest, het konijntje was al dood toen ...ik het opat.
Jullie weten echt wel al dat ik héél graag eet en baasje geeft me ook altijd rauw vlees en ja, ik ben een stapje verder gegaan.  Eerst eendennekken, eendenrug en eendenkarkas, wat kippekarkassen en vleugels en vanaf nu dus ook konijnenkarkas met de kop er nog aan.
Alleen mijn baasje heeft zitten kijken, ze wou toch zeker zijn dat ik er niets onnozel mee deed :-) 
Eerst maar eens goed gekeken toen dat plots in mijn bak lag.  Zo een konijn dat naar je ligt te kijken is niet niks.  Dus likte ik over zijn oogje om het dicht te krijgen maar dat lukte niet want het vel was natuurlijk al weg.  Dan maar even van de ribben naar de kop en weer terug met mijn neus.  Hmmm waar moest ik nu beginnen.  Aan de ribben dan maar...die kende ik al.  En eens die opgepeuzeld waren ( en dat duurde echt niet lang) heb ik de kop maar genomen en ben ik op mijn kussen gaan liggen.  Om dan op mijn gemak de kop binnen te smikkelen.  Baasje heeft niets aan me gemerkt, ik heb echt geen gekke muilen getrokken :-)
Daarna nog even wat gewoon vlees uit mijn pot gevist en dat was dat...mijn eerste konijnekop.  Alles ook netjes verteert dus baasje helemaal blij!  Ik krijg het nu wel niet elke dag maar ik weet wel dat er nog een paar in de diepvries op me liggen te wachten.  Of misschien is het toch andersom: ik die op hun wacht.  Piep klein konijntje heeft vast liever andere dingen dan door mij verorberd te worden.  Maar gewoon in de afvalbak gooien is ook zonde toch?

Fietsen

Ik heb mijn baasje even trots gemaakt vandaag.
Een ganse tijd geleden had baasje me al even meegenomen in een stukje wandelen naast de fiets.  Maar verder was daar niets meer mee gebeurt tot vandaag.  Toen gingen we terug een stukje wandelen, eerst ik, dan baasje en daarnaast de fiets.  Toen we omdraaiden  nam baasje de fiets tussen de benen.  Niets aan de hand, gewoon lekker doorstappen.  Daarna zette ze een voet op zo een raar bewegend uitsteeksel en met haar andere voet duwde ze zich voort...  Ging lekker soepel, eindelijk ging mijn baasje even sneller vooruit dan haar wandeltempo... and I liked it!!  Even geprobeerd om dan maar mijn neus voor het wiel te murwen en baasje zo richting park te sturen maar die vlieger ging niet op.  Een hooooow en we stopten.  Gelukkig maar want ik zag het niet zitten om met zo een bandafdruk over mijn prachtige lijf heen rond te lopen ;-)
Dan maar even gedraaid en opnieuw vertrokken en weet je wat...baasje kreeg zowaar haar kont op haar zadel terwijl ik mooi meeliep.  Ik heb maar één klein rukje links gegeven om te zien of ik haar dan zo naar het park kreeg maar dat is dus ook niet de bedoeling...  Nog even gedraait en de laatste metertjes mooi fietsen.  Ik kreeg me toen toch een streelbeurt en knuffelsessie van een baasje die op een wolkje zat ;-))  Ik heb goede punten gescoord bij mijn baasje ;-)) 
Ik hoop dat we het morgen nog eens doen, leuk om even wat "sneller"  te kunnen gaan dan haar wandelpasjes ook al is het nog niet zo ver.

Rond?

Jihaa, we zijn terug naar het strand gegaan!!  Er is zelfs nog een ander hondje meegegaan maar daar kon ik niet mee spelen :-((  Ik was zoooo enthousiast om met haar te spelen maar net  daardoor was ze bang van mij.  Héél even heb ik aanhaar neusje mogen ruiken maar toen sprong ze terug weg ( en ik er achter aan ;-p )  Dus zijn we maar wat op afstand van elkaar gebleven. 

Omdat ik hoorde van mijn baasjes dat de aarde eigenlijk rond was besloot ik dat maar eens te onderzoeken...  Gewoon een mooi plekje uitgezocht en maar graven en graven en...

...en steeds wat dieper en dieper...

...Joehoe !!!

Ik ben er niet doorgeraakt, heb niemand gevonden...ik zal mijn baasje dan maar op haar woord geloven zeker.  Volgende keer moet ik misschien maar mijn vrienden Izzy en Patoe meebrengen om mij te helpen graven.  Misschien dat we dan wel een Chinezeke vinden of zo ;-)

Bwèèèèèèèèk

We zijn zaterdag EINDELIJK terug naar de zee geweest.  Baasje had het al zooooo lang beloofd en nu het zonnetje scheen eindelijk gegaan! Man man man wat was daar veel te zien, ook al was het nog rustig op het strand. 

Het water was nog ijskoud joh...

Maar mijn baasjes vonden niets leuker dan mijn bal iedere keer in het water te gooien!

Op mijn tenen ben ik er dan maar iedere keer achter gegaan maar soms toch effe op de rem...

...als het water iets te snel afkwam.
En mocht je het zelf nog niet ondervonden hebben hoe dit water hier smaakt...

Een dikke vette bwèèèèèèèèèèèèèèèèk dus ;-)